...

gają, ponieważ pragnienie szczęścia odwodzi ludzi od Boga. szczęśliwszy jest ten, który w porę pozna prawdziwy kształt pokusy. Sonet II. Na one słowa Jopowe: Homo natus de muliere, brevi vivens tempore etc. człowiek, poczęty ze wstydem, urodzony w bólu, żyje krótko, nędznie, umiera, jeśli nie ma Boga-Słońca. Bóg żąda być miłowanym i chwalonym, co dziwi podmiot liryczny, gdyż wokół siebie ma nie-ograniczoną mądrość i miłość, czego symbolami są Cherubin i Serafim. ludzie powinni miłować Boga i oddać się pod jego opiekę. Sonet III. Do najświętszej Panny. Maria jest doskonała, pełna odwagi i pokory, została zabrana ponad chóry anielskie, gdzie jest szczęśliwa. Maria jest oparciem dla człowieka, kiedy on grzeszy i jest miotany przez pragnienia, pokusy, kiedy życie jest trudne do zniesienia. apostrofa do Maryi: niech będzie zorzą polarną, ukazującą dobroć Boga-Słońca. Sonet IIII. O wojnie naszej, którą wiedziemy z szatanem, światem i ciałem. pokój to szczęście, ale życie człowieka jest nieustanną walką, gdyż wokół czyhają pokusy. ciało ucieka sie do przemijających rozkoszy, nie bacząc na zwierzchność duszy, człowiek zawsze będzie upadać. co człowiek ma czynić, skoro jest słaby, nierozumny ? – jedyna nadzieja tkwi w Bogu, tylko u jego boku człowiek ma szansę wygrać bój. Sonet V. O nietrwałej miłości rzeczy świata tego. trudno jest kochać, trudno nie kochać; myśli zachwalają, upiękniają to, co jest zmienne i pro-wadzi ku zepsuciu, zgubie. nie ma człowieka, który za pomocą bogactw mógł ustrzec się kary Boskiej. miłość jest cechą właściwą dla ludzi, ale ciało pędzi ku rozkoszom, grzechom, gdyż nie zna Boga – wiecznego i prawdziwego piękna. Sonet VI. Do Pana Mikołaja Tomickiego. Pieśń na Psalm Dawidów XIX. Coeli enarrat gloriam Dei. ludzie to naród głupi, chełpiący się; wystarczy spojrzeć w niebo, by dostrzec doskonałość. Bóg to istota najmądrzejsza, która oddzieliła wody pod sklepieniem od tych wód ponad nim. to właśnie Bóg sprawił, że dzień ustępuje nocy, a noc – dniowi. niebo jest „machiną” idealną, nie ma na świecie narodu tak prymitywnego, który by nie wie-dział o doskonałości nieba. nie ma istoty nie dziwiącej się światłem nieba; światło od wschodu daje życie. kto grzeszy, otrzymuje karę. przykazania Boskie są ważniejsze niż wszystko; podmiot liryczny będzie przestrzegał ich, wierzy, że czeka go za to nagroda. człowiek czasem nie wie, że popełnia grzech....