Motyw władzy w literaturze pojawia się wielokrotnie. Na przestrzeni wieków poeci prezentują różnych władców, królów, cesarzy, książąt, przywódców partii. Literatura stawia kwestie pochodzenia władców, ich charakter, czyny, motywy postępowania. Za pomocą różnych środków tworzy ich portrety. W literaturze odnajdziemy liczne wzory idealnego władcy, godnego naśladowania, ale także przykłady tyranów. Pokolenia pisarzy przedstawiały własne wyobrażenia na temat państwa, władzy, a tym samym na temat władców. W swojej prezentacji postaram się przedstawić portrety kilku przywódców. Pierwszym utworem, jaki chciałabym zanalizować jest „Pieśni o Rolandzie”. Znajdziemy tam wzorzec władcy idealnego. Jak pisze Wiesław Solecki anonimowy autor zawarł w utworze „wszystko to, co jest charakterystyczne dla wczesnośredniowiecznego konstytucyjnego monarchy”. Cesarz państwa Franków jest przede wszystkim namiestnikiem Boga na ziemi. Dzięki temu, że jest wybrany ma nieustanny kontakt z Bogiem, który zsyła mu sny i widzenia. Poza tym Pan daje mu rady oraz czyni cuda, chociażby „zatrzymując słońce nieruchomo”, aby cesarz mógł rozgromić Saracenów. Karol odwdzięcza się Bogu swoją pobożnością. Jest ucieleśnieniem ideałów walczącego Kościoła. Broni chrześcijan przed poganami oraz nawraca ich na chrześcijaństwo. Władca doskonale wie, że jego misją na ziemi jest walka z niewiernymi i szerzenie wiary katolickiej. Jako wasal Boga realizuje jego przykazania. „Król wierzy w Boga, chce spełnić jego służbę, a biskupi błogosławią wody. Prowadzą pogan aż do chrzcielnicy”. Ponadto Karol Wielki mimo swego sędziwego wieku bierze udział w licznych walkach. Posiada również cechy doskonałego rycerza. Jest odważny, potężny i waleczny. Monarcha kocha swych wasali, troszczy się o ich dobro, broni, a także jest wobec nich sprawiedliwy. Z jego postawy emanuje godność, dostojeństwo, powaga i siła. Natomiast w chwili śmierci Ronalda, ukazuje się nam obraz człowieka kochającego i cierpiącego: „płacze, szarpie białą brodę. A diuk Naim powiada: Wielka jest męczarnia Karola”. Będąc władcą państwa Franków, Karol troszczy się zarówno o Kościół, jak i poddanych. W znacznej mierze, zgodnie z takimi samymi wyobrażeniami została ukształtowana postać Bolesława Krzywoustego i Bolesława Chrobrego. Gall Anonim ukazuje nam w swej kronice wizerunki dwóch idealnych władców. Jak pisze Marian Plezia „naczelną intencją tzw. Galla było uświetnienie panowania, a zwłaszcza rycerskich czynów Bolesława Krzywoustego”. Na przykładzie osoby króla Krzywoustego prezentuje wzór władcy chrześcijańskiego. Warto jednak zauważyć, że...