W mojej pracy postaram się przedstawić ewolucję koncepcji bohatera romantycznego w twórczości Adama Mickiewicza . Był on wybitnym polskim poetą, działaczem i publicystą politycznym. Żył i tworzył w epoce romantyzmu. Wraz z Juliuszem Słowackim i Zygmuntem Krasińskim tworzył grono tzw. Trzech Wieszczów. Mickiewicz pisał utwory przez całe swoje życie czerpiąc inspiracje początkowo z baśni i opowiadań ludowych jakie opowiadał małemu Adamowi służący w jego rodzinnym domu, później podróżując po świecie, poznając inne kultury, miejsca, ludzi. Wartości moralne jakie czytelnik powinien z nich wydobyć autor stara się przekazać w sposób pasujący do panującej epoki. Poeta w swoich utworach zamieszcza własne refleksje, przemyślenia i wnioski z aktualnych wydarzeń w Polsce i na świecie. Rozpocznę moją pracę od przedstawienia epoki w której żył i tworzył Adam Mickiewicz, gdy ma to kluczowe znaczenie w zrozumieniu jego dzieł oraz mentalności bohaterów. Romantyzm to okres w historii sztuki i literatury, trwająca od lat 90. XVIII wieku do lat 40. XIXwieku. Był formą buntu przeciwko ustalonym regułom społecznym, które rządziły społeczeństwami epoki Oświecenia – przeciw sztywnym zasadom życia arystokracji i mieszczaństwa, ustalonym regułom życia politycznego oraz przeciw naukowemu podejściu do natury i człowieka. Romantycy zwrócili uwagę na życie wewnętrzne człowieka – duchowość, uczucia, emocje, a również na odrębność jednostki ludzkiej, jej odmienność i indywidualność. Dominacja uczucia nad rozumem była także buntem przeciwko zastanej rzeczywistości i obowiązującym w niej normom społecznym. Metodą poznania świata stać się miał nie empiryzm, ale sztuka. W literaturze pojawił się typ bohatera romantycznego, który był buntownikiem motywowanym wielkimi namiętnościami, takimi jak miłość lub nienawiść, był indywidualistą, idealistą o bogatym życiu duchowym, wyrastającym ponad przeciętność, skłócony ze światem. Charakterystyczna postawa bohatera romantycznego powstała od znaczącej w tej epoce wizji świata i człowieka. W romantyzmie odrzucono oświeceniowy racjonalizm poszukując prawdy o naturze człowieka świata poprzez uczucia i intuicję. Można rozróżnić dwa modele bohatera romantycznego. Pierwszym jest bohater werteryczny, stworzony przez Johanna Goethego w utworze „Cierpienia młodego Wertera”. Cechowały go: wybujała wyobraźnia, uczuciowość, brak zdecydowanego działania, dążenie do samozagłady, widzenie świata przez pryzmat marzeń i poezji, niezgoda na konwencje obyczajowe i normy moralne, której towarzyszy pesymistyczne poczucie bezcelowości życia. Drugi to wykreowany przez...