SPRAWOZDANIE Z LEKTURY Socjologia kryzysów polityczno-militarnych/Bezpieczeństwo narodowe Artur Schopenhauer - Erystyka, czyli sztuka prowadzenia sporów 1. Tezę naszego przeciwnika powinniśmy jak najbardziej uogólnić, wyjść poza granice, które on sam sobie wyznaczył natomiast nasze twierdzenie możliwie sprecyzować i uczynić bardziej konkretnym. Im ogólniejsze jest twierdzenie tym łatwiej je obalić- możemy znaleźć więcej argumentów przeciwko 2. Ukrycie faktu wnioskowania. Wybieramy parę przesłanek dotyczących naszego dowodu, następnie w sposób pozornie bardzo przypadkowy podrzucamy je naszemu przeciwnikowi. Tym samym sprawiamy, żeby je zaakceptował jako mało ważne i w ogóle niezwiązane z tematem sporu. Gdy zaakceptuje ich dostateczna ilość wprowadzamy jeden niezbity dowód, którego on nie będzie mógł odeprzeć, nie popadając tym samym w konflikt ze swoimi wcześniejszymi wypowiedziami 3. Powinniśmy zadawać przeciwnikowi jak najwięcej pytań i nie wszystkie na temat aby ukryć te, na których nam najbardziej zależy. Odpowiedzi wykorzystujemy do potwierdzenia naszej tezy. Wygłaszamy ją szybko i z przekonaniem- łatwiej wtedy jest nam ukryć błędy i braki w wnioskowaniu 4. Stawiamy pytania nie w tej kolejności, która jest wymagana we właściwym wnioskowaniu. Przeciwnik wtedy nie rozumie tak do końca o co nam konkretnie chodzi i nie może w przemyślany sposób stawiać się i przeciwdziałać naszemu fortelowi. Dzięki uzyskanym odpowiedzią możemy przeprowadzić całkiem inny dowód- nawet taki, który jest sprzeczny z tym, który chcieliśmy przedstawić początkowo. Ukrywanie własnych intencji zawsze wpływa na naszą korzyść 5. Bez względu na to jak wygląda przebieg dyskusji i jakiego tematu on dotyczy kończymy go nagle stwierdzając triumfalnie, że nasza teza została już udowodniona, wszystko jest jasne i nic więcej nie trzeba tłumaczyć. 6. Jeżeli wygłosiliśmy twierdzenie paradoksalne, jego dowód jest...