Starożytność to najstarsza epoka, która trwała od przełomu IX i VIII w. p.n.e. do 476r. Arcydzieła literatury tj. „Iliada” i „Odyseja”, dały początek tej epoki, a koniec starożytności związany był z upadkiem Cesarstwa Zachodnio-Rzymskiego. Podczas trwania tej epoki powstała Biblia, w starożytnej Grecji podstawę literatury stanowiła mitologia. Literatura starożytna stała się wzorem dla późniejszych powstających dzieł. Wychowanie w Grecji to dwa odmienne typy wychowawcze. Wychowanie spartańskie i ateńskie. Zacznę od tego, iż Sparta powstała w południowej części Peloponezu przez wojowniczych Dorów. Wychowanie spartańskie było bardzo rygorystyczne. Za twórcę ustroju w Sparcie, uważany jest Likurg. Władzę w Sparcie sprawowała Geruzja. Wychowanie pozostawało w rękach państwa i dzieci wychowywane były dla państwa. Już na początku życia dziecka, Geruzja decydowała, które z nowo narodzonych dzieci jest zdrowe, silne i nadaje się do życia, a które z racji słabszego zdrowia, należy skazać na śmierć, przez porzucenie na górze Tajgetos. Do 7 roku życia dziecko przebywało w domu rodzinnym, następnie oddawane było do miejsc typu koszarowego i tam byli poddawani surowemu reżimowi wychowawczemu. Kiedy chłopiec opuszczał dom rodzinny kierowany był pod opiekę Irenesa, który prowadził zajęcia i był jego mentorem. W pierwszych latach tzn. od 7 do 12 roku życia chłopcy uczeni byli posłuszeństwa, organizowane były zabawy i gry ruchowe najczęściej na świeżym powietrzu i lekkie ćwiczenia fizyczne. Pomiędzy 13, a 17 rokiem życia młody spartanin był już poddawany surowemu reżimowi, który przygotowywał ich do służby wojskowej. Uczeni byli sprytu, przebiegłości, dyscypliny wojskowej, wytrwałości, w na prawdę trudnych warunkach, pozbawieni jakichkolwiek udogodnień. Chłopców uodparniano na ból, rozwijano męstwo i pogardę dla niewolników. Ograniczali nabywaną wiedzę, jedynie uczono ich pisać, czytać, krótkich odpowiedzi tzw. lakonizmów, elementarnych rachunków, pieśni wojennych i patriotycznych, poznawali historię ojczyzny, wpajano im miłość do ojczyzny i to, że służba dla niej jest najwyższym dobrem. Kiedy młody spartanin osiągał 18 rok życia do 21, przeżywał najcięższy okres, przygotowujący do służby wojskowej tzw. efebia. Byli uczeni w tym czasie; musztry wojskowej, władania bronią, wyrabiania odwagi, sprytu i bezwzględności. Po zakończeniu efebii następowała 10-letnia służba wojskowa, po jej ukończeniu w wieku ok. 30lat Spartanin otrzymywał prawa obywatelskie, otrzymywał od państwa swój kawałek ziemi, jeśli zawarł związek małżeński, nie mógł założyć normalnego domu, swoją żonę...