Oświecenie to czas w literaturze polskiej, gdzie obok poezji „czułego serca” / np.”Laura i Flion” Karpińskiego/, poezji legionowej i jakobińskiej / na wzór i pod wpływem rewolucji francuskiej / pojawia się nurt polityczny o charakterze krytycznym i jednocześnie wychowawczym. Jego przedstawicielem jest I. Krasicki. Charakterystycznymi cechami pisarstwa Krasickiego są: klasyczna klarowność, zwięzłość, umiar, dowcip, drwina i właśnie krytyka. Charakterystyczne jest również to, że większość dorobku Krasickiego stanowią utwory krótkie (satyry, bajki) i, że wszystkie zostały (świadczy to o ówczesnej ich aktualności) wydane w latach 1775-1780. Obok krytyki wad szlacheckich w takich utworach jak „Pijaństwo” (krytyka pijaństwa) czy „Żona modna” (krytyka małpowania wzorów cudzoziemskich i chciwości szlachty) Krasicki był twórcą satyr oceniających postępowanie króla Polski. Należy pamiętać, że biskup warmiński był niejako sprzymierzeńcem Stanisława Poniatowskiego w jego politycznych działaniach, na równi z królem (był przecież bywalcem słynnych obiadów czwartkowych) martwił się losem RP. Dlatego więc satyra „do króla” mimo, że jest pozorną krytyką władcy (Krasicki stara się wypowiedzieć rady zacofanych sarmatów) w rzeczywistości jest pochwałą króla i krytyką antysarmacką. Krasicki pisze, że według szlachty Poniatowski jest złym królem, gdyż nie pochodzi z rodu królewskiego, jest zbyt młody,...