Władysław Broniewski w wierszu „Ballady i romanse” podjął się trudnego zadania a mianowicie ukazania problemu holokaustu poprzez balladę będącą gatunkiem wywodzącym się z okresu romantyzmu. Wykreował nowy jej wizerunek, w którym udowodnił ze może stac się ona obrazem cierpienia istot, które umierają niezawinioną śmiercią. W utworze przedstawił obraz zgładzonego miasteczka żydowskiego na tle, którego rozegrały się losy życia dziewczynki o imieniu Ryfka. Autor na przykładzie jej postaci chce ukazać całe zło, jakie zostało wyrządzone Żydom. Podmiot liryczny opisuje losy Żydówki, która staje się ofiarą nienawiści. Zostaje ona pozbawiona rodziców i nie bardzo wie, co się wokół niej dzieje, popada w obłęd, gdyż wydarzenia, które miały miejsce trwale odbiły się w jej psychice. W ten sposób autor kreuje postać, która staje się symbolem tragedii narodu Żydowskiego. Podmiot ukazuje również bezduszność ludzi, którzy nie zdają sobie sprawy z powagi sytuacji, w jakiej znalazła się Ryfka. Widząc nagą rudą dziewczynkę dają jej jedzenie, a nic nie robią, gdy zostaje skazana na śmierć. W tak decydującym momencie życia dziewczynki ukazuje się ich bezduszność i brak zainteresowania sprawą jej życia. Kolejną postacią jest Jezus, który również staje się ofiarą niezawinionej śmierci. SS-mani, którzy prowadzą obie postacie na śmierć ukazują swoim postępowaniem...