Igor Strawiński urodził się 17.VI 1882 w Orenienbaum pod Petersburgiem, a zmarł 6.IV 1971 w Nowym Jorku. Strawiński urodził się w rodzinie petersburskiego śpiewaka operowego. Regularnych studiów nie odbywał nigdy, nie posiadał dyplomu żadnej uczelni muzycznej; w 1905 natomiast kończy prawo. Mając 19 lat pokazuje swe amatorskie kompozycje Rimskiemu – Korsakowi i moment ten decyduje o przyszłości. Zostaje prywatnym uczniem Korsakowa. I Symfonia i suita Le Faune et la Bergere (1907), wykonane w Petersburgu, postawiły kompozytora w rzędzie najwybitniejszych młodych twórców rosyjskich. Lecz dopiero współpraca z Sergiuszem Diagilewem (organizującym „Balety Rosyjskie” w Paryżu) przyniosła dzieła o znaczeniu przełomowym nie tylko dla twórczości Strawińskiego, lecz muzyki europejskiej w ogóle. Pierwszym z serii pisanych na zamówienie Diagilewa baletów był „Ognisty ptak” (1910), dzieło w którym widoczne są wprawdzie wpływy Rimskego – Korsakowa, ale które równocześnie jest już osobistą, mistrzowską, błyskotliwą, świetnie instrumentowaną partyturą. W „Pietruszce” (1911) Strawiński ukazuje się już jako muzyczny rewolucjonista. Nowatorstwo jego dotyczy wyzwolenia rytmiki jako elementu formotwórczego, którego funkcja w konstrukcji staje się niemal analogiczna do tej, jaką pełniła do tej pory melodyka i harmonia. Strawińskiego będą dotyczyły głównie metrorytmiki, instrumentacji i faktury. Czynniki te posiadają w jego muzyce znaczenie pierwszorzędne, w odróżnieniu od melodyki i harmonii, teraz czynników wtórnych nie formotwórczych, Fakt ten wiąże się niewątpliwie z antyromantyczną, intelektualną postawą artystyczną kompozytora. Nowa dysonansowość muzyki Strawińskiego, nowy i specyficzny rodzaj napięcia wyrazowego i nieznany dotąd typ emocjonalności – oto co szokowało i zdumiewało ówczesnych odbiorców. Wystawiony w Paryżu (1913) balet „Święto wiosny” – najdokładniej burzący dotychczasowe pojęcia o metrorytmice – okazał się zbyt silną dawką nowatorstwa dźwiękowego i wyrazowego; spektakl przybrał formę jaskrawej manifestacji publiczności, której hałaśliwa reakcja i oburzenie uniemożliwiały wykonanie dzieła. Kolejnym utworem z cyklu kompozycji związanych z folklorem rosyjskim jest „Wesele” (1914-17), napisane na niezwykły zespół: głosy solowe, chór, cztery fortepiany i 17 instrumentów perkusyjnych. Lata 1910-14 spędza Strawiński w Paryżu, współpracując z Diagilewem, lata I wojny światowej – w Szwajcarii. Od 1920 do wybuchu II wojny światowej przebywa znów w Paryżu (w 1925 roku wyjeżdża po raz pierwszy do Ameryki). Obok komponowania (m.in. w 1920 powstaje balet „...