August Strindberg, Panna Julia Koniec XIX wieku przynosi zupełnie nowy model dramatu – dramat realistyczny. W 1881 roku ukazała się rozprawa „Naturalizm w teatrze”, w której Zola precyzyjnie ustalił cechy nowego typu dramatu. Będzie to istotne przy interpretacji dramatu Strindberga. Zola pisze o obowiązkach dramaturga, który powinien zawrzeć szczegółowy opis scenografii, stroju czy wyglądu postaci, miało to dać efekt maksymalnego realizmu. Jeśli chodzi o postać sceniczną, to jej działanie powinno być zdeterminowane przez biologię, powinniśmy obserwować na scenie nieustanna walkę płci, walkę o dominację. Następuje tez odejście od typów charakterów, popularnych np. w dramacie molierowskim. Teraz postaci powinny rozwijać się w czasie trwania dramatu, ich osobowość musi ewoluować w obliczu następujących wydarzeń. W języku także wszystko dąży do najwyższego realizmu. Wulgaryzmy, żywy, wartki dialog, potoczny język – to charakteryzuje nowy typ dramatu. Patetyczne monologi zeszły na dalszy plan. Przede wszystkim należało zerwać ze sztucznością na scenie – teatr miał odzwierciedlać rzeczywistość. August Strindberg oprócz pisania dramatów, tworzył też prace teoretyczne na temat nowego typu dramatu, jakim był dramat naturalistyczny. W „Przedmowie” do Panny Julii zawarł wszystkie wskazówki dotyczące wystawienia dramatu: • spektakl powinien trwać 1,5 godziny • brak podziału na akty i sceny (naturalnym przerywnikiem miał być balet i pantomina) • zachowana musi być jedność czasu • w przypadku aktorów drugoplanowych monolog ma być improwizowany • oświetlenie padające z boku sceny • jedna dekoracja dla całego przedstawienia, wnętrze się nie zmienia • aktor może zwrócić się tyłem do widza • dialog ma być jak najbardziej rzeczywisty Według Strindberga sztuka pełniła dotąd niewłaściwą rolę. On sam tworząc interesuje się prawdą i dydaktyczną funkcją dramatu. W Pannie Julii widzimy postaci dynamiczne, które rozwijają się z biegiem akcji, widzimy tez motywy ich postępowania. Akcja dramatu jest ciągła. Według Strindberga sztuczny podział na akty zaburza odbiór dzieła, więc zamiast spuszczenia kurtyny wprowadza na scenę chór wieśniaków. Na początku dramatu o Julii dowiadujemy się dziwnych informacji, że jest pół-kobieta, że nienawidzi mężczyzn i ma bardzo nowoczesny charakter. Od początku postać wydaje się interesująca. Wokół niej skupiona jest też akcja całego dramatu. Julia ciągle się zmienia, jest silna, później uległa, zdecydowana, a za chwilę sama nie wie, czego chce. Trudno jednoznacznie określić tę przewrotną osobę. Należy prześledzić krok po kroku jej relacje z...