Kordian jest tytułowym bohaterem dramatu Juliusza Słowackiego. Przez wielu polskich pisarzy romantycznych był stawiany za wzorzec idealnych postaci. Przechodzi on proces zmian, dojrzewa, jest postacią dynamiczną. Kordiana poznajemy w pierwszym akcie, kiedy bohater ma 15 lat. Jest niesłychanie wrażliwy, ma melancholijne usposobienie. Refleksja nad samobójstwem innego młodzieńca zmusza go do poszukiwania sensu własnego życia. Kordian jest ciągle zamyślony i smutny, przeżywa rozterki miłosne. Przez wiernośc nieszczęśliwej miłości i marzenia o udziale w wojnie pragnie nadać sens swojemu istnieniu. Jego działanie jest jednak paraliżowane przez wybujałą wyobraźnię, pesymizm i skłonność do nostalgii. Dopiero po nieudanej próbie samobójczej staje się innym człowiekiem. Kordian wyrusza w podróż typową dla romantycznego bohatera. Co krok przeżywa kolejne rozczarowania, a jego chłopięce ideały, w które wierzył, ulatują w niepamięć. W Londynie przekonuje się, że pieniądze są w stanie zapewnić zaszczyty i chronić przed prawem. We Włoszech stwierdził, że miłość jest na sprzedaż, jest ułudą i fałszem. W Watykanie przekonał się, że papiestwo potępia dążenia Polski do niepodległości, zaleca posłuszeństwo wobec cara. Bohater uświadomił sobie, że to pieniądz rządzi światem. Na szczycie Mont Blac próbuje uporządkować rzeczywistość, onaleźć w niej harmonię. Monolog na Mont Blac jest splotem zniechęcenia, entuzjazmu, rozpaczy i nadziei odnoszących się do natury oraz przestrzeni duch. Odnajduje wizję Polski ponoszącej klęskę, ale ratującej swym upadkiem ludy. Kordian staję się patriotą, buntownikiem, wojownikiem o wolność swojego narodu. Dorasta, co objawia się m.in. zdolnością do podejmowania ważnych...