Do prezentacji wizerunku Sarmaty w lit. i mal. wybrałem 3 przykłady. Pamiętniki Paska, Potop H. Sienkiewicza oraz obraz Jana piotra norblę de la guldena portret szlachcica. Wiek xvii to okres baroku. Na terenie Polski powstała jego specyficzna odmiana łącząca elementy zachodnioeuropejskie z wpływami orientalnymi oraz rodzimymi polskimi tradycjami. Nazwano go barokiem sarmackim. Sztuka, piśmiennictwo, i obyczajowość sarmacka uważane są za najbardziej typowe dla Rzeczypospolitej szlacheckiej. Postać szlachcica sarmaty stała się jedną z najbardziej popularnych postaci w naszej literaturze i dlatego uważam, że warto ją bliżej poznać. Sarmatyzm to bogate zjawisko obejmujące obyczaj światopogląd i rodowód. Punktem jego wyjścia jest legenda wg, której szlachta polska pochodzi od starożytnego rodu sarmatów, dzielnych jeźdźców uzbrojonych w łuki i miecze. Jedno z plemion sarmackich miało przywędrować nad Wisłę i obrócić miejscową ludność w niewolników dając początek narodowi szlacheckiemu. Te fantastyczne teorie uzasadniało przekonanie polskiej szlachty o jej wyższości nad innymi stanami i narodami, do prawa nieograniczonej [złotej wolności]. Polscy Sarmaci chętnie przypisywali sobie dumę, waleczność i patriotyzm. Wiara w wyższość własnego narodu nabierała cech religijnych. Polacy którzy powinni być katolikami, mieli być nowym narodem wybranym którego dziejową misją jest obrona Europy krzyża przed azjatyckim półksiężycem. Powstało również słynne hasło –Rzeczypospolita przedmurze chrześcijaństwa. W dziedzinie obyczaju cechą charakterystyczną była skłonność do przesady w gestach, zachowaniach, strojach. Do swojej prezentacji Sarmaty w malarstwie wybrałem obraz Jana piotra norblę. Ten francuski malarz żył na przełomie 18 i 19 wieku. Do Polski został sprowadzony przez Czartoryskich. Po osiedleniu się w Warszawie odtwarzał życie polskie. Przedstawiona tu postać doskonale odzwierciedla cechy 17 wiecznego szlachcica. Zajmuje on centralne miejsce, wypełnia sobą cały obraz. Z jego postawy bije przeświadczenie o własnej ważności. Jedną rękę ma uniesioną ze skierowanymi do środka dłoni palcami. Daje do zrozumienia, że wszystko chce wziąć w garść, zapanować nad rzeczywistością. Drugą rękę oparł na szabli podkreślając swoje szlachectwo. Odświętny jego strój składa się z żupana na który włożony jest kontusz, przepasany pasem zakończonym frędzlami. Buty posiadają długie zawinięte do góry nosy na wzór turecki. Na głowie ma nasuniętą na bok konfederatką- sukienną czapką bez daszka z futrzanym otokiem. Strój ten przypomina teatralny kostium. Jest bajecznie kolorowy z przewaga...