Zbigniew Herbert (1924-1998) – jeden z najwybitniejszych polskich poetów XX wieku, eseista, dramaturg. Urodził się we Lwowie. Jego ojciec, profesor ekonomii, był dyrektorem banku. W 1943 r., podczas niemieckiej okupacji we Lwowie, Herbert zdał maturę, a później przez pewien czas studiował tam polonistykę na tajnych kompletach. Podczas wojny angażował się w działalność konspiracyjną. Po wojnie zamieszkał w Krakowie, później w Toruniu, a w końcu w Warszawie. Studiował ekonomię, filozofię i prawo. W latach 1975-1981 i 1986-1992 mieszkał za granicą. Do Polski powrócił ostatecznie po odzyskaniu przez kraj pełnej suwerenności. W przeciwieństwie do wielu współczesnych mu literatów nigdy nie zdecydował się na stałą emigrację. Zadebiutował po zmianach politycznych w 1956 r., wydając tom Struna światła. Jego późny debiut sprawił, że należy on do pokolenia „Współczesności”, które weszło do literatury na fali odwilży 1956 r., choć biograficznie należy on do pokolenia Kolumbów, jak Krzysztof Kamil Baczyński czy Tadeusz Różewicz. Inne ważne zbiory jego wierszy to: Hermes, pies i gwiazda (1957 r.), Studium przedmiotu (1961 r.), Napis (1969 r.). W 1974 roku wydał słynny tom Pan Cogito, którego główny bohater stał się...