Sentymentalizm jest to prąd literacki, który powstał z opozycji klasycyzmu, a charakteryzował się postrzeganiem świata poprzez pryzmat uczuć. Istotną rolę w poezji sentymentalnej odgrywa natura, która w pewnym stopniu pomagała odejść od cywilizacji, która, jak uważali, była źródłem nieszczęść. Większość uwagi w tym nurcie jest poświęcona ludzkim uczuciom. Charakterystycznymi gatunkami w tym prądzie były sielanki i pieśni, między innymi takie utwory były melodyjne i śpiewalne. Jednym z najbardziej znanych twórców polskiego sentymentalizmu był Franciszek Karpiński. W utworze „Do Justyny, Tęskność na wiosnę” są widoczne prawie wszystkie cechy sentymentalizmu. W utworze występują anafory, wyliczenia, powtórzenia, paralelizm, wszystko to nadaje wierszowi właśnie melodyjność i można stwierdzić, że przypomina on piosenkę. Język jest prostu i łatwy do zinterpretowania. Jest to wiersz miłosny, skierowany, jak mówi tytuł do Justyny. To do niej kieruje słowa „ja” liryczne, jako tęskniący kochanek. Podmiot przywołuje naturę, która budzi się do życia: "Już się i zboże do góry wzbiło, I ledwie nie kłos chce wydać; Całe się pole zazieleniło; Mojej pszenicy nie widać!” W wierszu występują symbole np. słowik to natchnienie poetyckie, zboże to bogactwo, kwiaty to piękno, a słońce to siły witalne,...