Zapoczątkowane w latach osiemdziesiątych przy aktywnym udziale Polski, przemiany w Europie Środkowo-Wschodniej doprowadziły do zakończenia globalnej konfrontacji na linii Wschód-Zachód. Powstały sprzyjające warunki do realizacji wolnościowych i demokratycznych aspiracji narodów. Polska wraz z innymi państwami byłego bloku państw komunistycznych stała się znaczącym podmiotem współkształtującym proces integracji europejskiej. Członkowstwo najpierw w programie Partnerstwo dla Pokoju później w Sojuszu Północnoatlantyckim w sposób istotny zmieniło geopolityczną i geostrategiczną pozycję Polski. Stała się częścią skutecznego systemu obronnego, gwarantującego bezpieczeństwo i stabilny rozwój każdemu sojusznikowi. Członkostwo Polski w Unii Europejskiej jest wyrazem chęci równego, stabilnego, bezpiecznego rozwoju gospodarczego i społecznego. Dziś Polska działa w złożonym i rozbudowanym środowisku międzynarodowym. Jako państwo członkowskie silnych politycznie, militarnie i gospodarczo organizacji Sojuszu Północnoatlantyckiego i Unii Europejskiej – staje się coraz bardziej liczącym się uczestnikiem współpracy międzynarodowej. Członkostwo w NATO i UE zapewniły Polsce wysoki poziom bezpieczeństwa i stały się jednym z podstawowych gwarantów jej pozycji międzynarodowej. Lecz nic nie jest dane raz na zawsze. Porządek międzynarodowy raz ukształtowany nie jest zastygłą formą nie do ruszenia. Rozwój sytuacji międzynarodowej, oprócz korzystnych zmian, niesie za sobą nowe wyzwania i zagrożenia dla pokoju i stabilności międzynarodowej. Trzeba je umieć trafnie odczytywać i skutecznie stawiać im czoła. Wyrazem podejścia do spraw bezpieczeństwa naszego kraju jak i środowiska międzynarodowego są strategie bezpieczeństwa naszego kraju. Przekształcenia mające miejsce w Polsce na początku lat 90 ubiegłego wieku doprowadziły do konieczności określenia własnej strategii bezpieczeństwa. W 1990 powstała doktryna obronna Polski, która jednak wypełniała w pełni założeń jakie w pełni byłyby zadowalające. Wciąż wyrażała chęć przynależności do Układu Warszawskiego. W roku 1992 po rozpoczęciu rozmów z NATO i Unią Europejską o chęci członkowstwa w tych organizacjach w Polsce zostaje sporządzony dokument Strategii Bezpieczeństwa Rzeczypospolitej Polskiej, określająca zagrożenia i sposoby ich zapobiegania na tamten okres. W roku 2000 po wejściu Polski w struktury NATO w Polsce powstaje kolejna strategia bezpieczeństwa. Błędem było jednak, że powstała dopiero po wejściu, gdyż Strategia Bezpieczeństwa NATO stanowi wypadkową strategii poszczególnych państw członkowskich, Polska na wstępie nie...