Za początek epoki romantyzmu w Polsce przyjmuje się datę 1822r. , kiedy to Adam Mickiewicz wydał swój tomik „Poezji” zawierający ballady i romanse. Wtedy to Polska rozdzielona była między sąsiednie mocarstwa. Poeci niesieni duchem romantycznym, kierując się hasłami wolności i niezależności zamieszczali w swoich utworach wezwania do podjęcia narodowowyzwoleńczej walki z zaborcą. Postawa ta udzieliła się ogółowi narodu, czego skutkiem były powstania listopadowe i styczniowe, oba zakończone klęską. Jak widać, w okresie tym literatura zawierała liczne wątki polityczne, co spowodowało że w utworach tych znajduje się szeroko ukazany obraz społeczeństwa polskiego. W mojej pracy pragnę rozpatrzyć w jaki sposób polscy poeci romantyczni przedstawiali Polaków w swoich dziełach. Zagadnienie to rozważę na podstawie wiersza „Grób Agamemnona” i fragmentu „Kordiana” autorstwa Juliusza Słowackiego, oraz „Salonu warszawskiego” z trzeciej części „Dziadów” pióra Adama Mickiewicza. Tematem wiersza „Grób Agamemnona” są rozważania podmiotu lirycznego nad losem Polski i postępowaniem jego rodaków. Utwór rozpoczyna się przedstawieniem kamiennej groty w której znajduje się podmiot. Jest to tytułowy grób Agamemnona, mitycznego władcy Argos i Myken. Autor wspomina historię trzystu Spartan, którzy pod dowództwem Leonidasa dzielnie bronili się przeciw armii Perskiej podczas bitwy pod Termopilami. Helleńscy żołnierze nie poddali się ani nie uciekli z pola walki mimo, iż ich przegrana była oczywista. W następnej części utworu podmiot liryczny nawołuje do Polaków, aby oczyścili swe serca bo jedynie wtedy będą zdolni do skutecznej walki : „O Polsko! Póki ty duszę anielską będziesz więziła w czerepie rubasznym, (…) Poty nie będzie twój miecz zemsty strasznym”. Pragnie, by jego rodacy zmienili dotychczasowe postępowanie: „Wstań jak wielkie posągi (…) Nowa – nagością żelazną bezczelna”. Krytykuje swoją ojczyznę słowami :„Pawiem narodów byłaś i papugą”. Przepełniony smutkiem, podmiot liryczny kończy swoja wypowiedź stwierdzając, że „sam [jest] pełen winy”. Tematem kolejnego fragmentu, części „Przygotowanie” z „Kordiana”, jest działalność Szatana, mająca na celu stworzyć „ królów i nędzarzy na całą rzekę stuletniego cieku”. Akcja rozpoczyna się nocą 31 grudnia 1799 roku w górach Karpackich podczas szalejącej burzy, kiedy do chatki Twardowskiego przybywa Szatan. Zły duch jest czeka na nadejście nowego roku, który w jego mylnym mniemaniu, ma być początkiem nowego stulecia. Przybywają też inne diabły, a wśród nich...