TEMAT: Korzyści dla Rzeszy Niemieckiej i Republiki Radzieckiej płynące z zawarcia Układu w Rapallo w 1922r Śledząc historyczne powiązania zachodzące pomiędzy Rosją a Niemcami, nietrudno dostrzec, że kraje te zawsze pozostawały wobec siebie w silnych zależnościach. Dla Niemiec, Rosja stanowiła jedyny ważny podmiot polityki międzynarodowej na Wschodzie, postrzegany -w zależności od czasu i okoliczności- w kategorii partnera lub wroga. W myśl tego przekonania, na przestrzeni dziejów owe koligacje między dwoma mocarstwami owocowały licznymi układami – m.in. Sojusz Trzech Cesarzy z 1879r, Układ z Rapallo z 1922 czy Pakt Ribbentrop-Mołotow z 1939. W wyniku jednak sprzecznych interesów, porozumienia te okazywały się w szerszej perspektywie nietrwałe. Fakt jednak ciągłego odnoszenia się do siebie w podejmowaniu istotnych decyzji politycznych zasługuje na szczególną uwagę. Chcąc zanalizować dokładne podłoże historyczne, przyczyny i skutki zawarcia Traktatu w Rapallo w 1922r, należy zatrzymać się przy dwóch poprzedzających go międzynarodowych konferencjach: były to obrady w Wersalu, zakończone zawarciem Pokoju Paryskiego w 1919r oraz pertraktacje w dziedzinie gospodarki, w Genui, w roku 1922. To właśnie układ kończący pierwszą wojnę światową spowodował zwrot Niemiec ku Rosji sowieckiej i wywołał u nich poczucie prawdziwej wspólnoty interesów. Pokonani, rozbrojeni, bezsilni i samotni musieli przyjąć jego postanowienia, co wiązało się z ogromnym upokorzeniem, żalem i jednocześnie nienawiścią w stosunku co do krajów Zachodu. Już wtedy jasnym stało się, że jedynym możliwym sprzymierzeńcem Niemców jest drugi wielki przegrany wojny, a zatem Rosja. Rozwiązanie takie nie było naturalnie jedynym i oczywistym dla niemieckich polityków: Nastąpił bowiem wśród nich podział na frakcję prozachodnią- a więc popierającą wypełnienie postanowień traktatu wersalskiego, a przez to osiągnięcie prawdziwego pokoju z Zachodem- i prowschodnią –dążącą do jak najszerzej rozumianej współpracy gospodarczej i wojskowej z Rosją, która stanowiłaby element przeciwwagi wobec siły państw Ententy. Ostateczne ustalenie kierunku polityki zagranicznej Niemiec i Rosji zostało przyspieszone przez Konferencję w Genui . Podczas obrad w 1922 r. David Lloyd George usilnie starał się wprowadzić w życie plan nowego porozumienia państw Ententy z Rosją. Leninowskiej Rosji oferowano uznanie dyplomatyczne na arenie międzynarodowej w zamian za przyjęcie pełnego dyktatu gospodarczego państw Zachodu. Pogłębiający się po pierwszej wojnie światowej kryzys, który wstrząsnął praktycznie całą Europą, wymagał bowiem...