W literaturze Polskiej występują dwie główne wizje ukazywania wsi oraz jej mieszkańców. Jedna z nich to przedstawienie jej w sposób promujący życie w zgodzie i akceptacji otaczającego świata. Co oznacza pochwałę sielankowego charakteru beztroskiej i spokojnej wsi ograniczonej tylko przez prawa natury. Z kolei druga wizja pokazuje skrajną nędzę, w której żyją chłopi naturalistyczny i rzeczywisty wygląd zacofanej i biednej wsi. Ukazanie arkadyjskiego obrazu wsi znajduje się w utworze Ciężka dola ludzi wiejskich była tematem wielu utworów literackich, przez całe wieki aż do czasów nam współczesnych. Literatura XX wieku stworzyła realistyczny obraz wsi. Powstały utwory wybitne, które zgodnie z prawdą historyczną ukazywały wieś polską i żyjących w niej ludzi. Jeden z przykładów takiego potraktowania kwestii wsi i chłopów jest ukazany w utworze Władysława Reymonta pt. Chłopi. Powieść ta pochodzi z okresu Młodej Polski i jest najwierniejszym oraz najbardziej szczegółowym dziełem opisującym życie najbiedniejszych mieszkańców wsi . Ukazuje ona szeroki, panoramiczny obraz życia we wsi Lipce w ciągu jednego roku. Reymont ukazuje wieś po uwłaszczeniu, kiedy zdążyła się już w nich wykształcić wewnętrzna hierarchia. Na pozycje społeczną we wsi składa się majątek, funkcja religijna i sprawowane urzędy. Najważniejszą osobą jest ksiądz, który jest pośrednikiem między ludźmi a Bogiem, stojącym najbliżej ołtarza oraz on jako jedyny jest godzien czytać Pismo Św. We wsi ze względu na pełniony urząd ludzie darzą go ogromnym szacunkiem, a jako autorytet pobudza wiernych do skruchy i przemyśleń. Następnie mieszkańcy Lipiec dzielą się według ilości posiadanej ziemi. Ci, którzy mają jej najwięcej, decydują o najważniejszych dla wsi sprawach. Przykładem tego jest Maciej Boryna, który posiada największą ilość ziemi i z jego zdaniem mieszkańcy bardzo się liczą. Jednym z kolejnych przykładów bogatego i wpływowego gospodarza w Lipcach jest kowal oraz wójt. Ich przywileje najlepiej są widoczne w kościele, najbogatsi gospodarze siadają zawsze w pierwszych ławkach najbliżej ołtarza. Mają prawo do śpiewania głośno pieśni kościelnych, noszenia baldachimu nad księdzem, zapalania świec a także składania datków, które również świadczą o pozycji gospodarza. Dla porównania najbiedniejsi mieszkańcy mogą przebywać podczas nabożeństw jedynie w kruchcie kościelnej. Przykład opisujący zakorzenienie się hierarchii w społeczeństwie oraz jej egzekwowanie ukazuje opis zachowania Kuby w kościele. Parobek Macieja Boryny, a więc w hierarchii lipieckiej jedna z najbiedniejszych grup społeczności...