jest to liryka bezpośrednia, opisowa, miłosna. Przeżycia wewnętrzne człowieka zestawione są z przyrodą. Kolejne strofy prezentują coraz to inne sytuacje i elementy przyrody budzącej się do życia. Natura traktowana jest w sposób szczególny, podmiot liryczny zwraca się do niej stosując apostrofy. Świat zewnętrzny, rodząca się do życia natura, zostaje skontrastowana z stanami wewnętrznymi człowieka, mamy tu do czynienia z paralelizmem. Na świecie rozkwita wiosna, przyroda budzi się do życia , a w sercu podmiotu lirycznego dominują uczucia wprost przeciwne, zawód miłosny, tęsknota za ukochaną powodują jego smutek i melancholię. Brak w wierszu apostrof do adresatki, zatem wyznanie miłosne realizuje się pośrednio, choć z tytułu możemy wnioskować, że jest kierowany do kobiety, Justyny. Po przez zastosowane pytania retoryczne oraz eksklamacje, został wyrażony emocjonalny stosunek i tęsknota podmiotu lirycznego. Opisując przyrodę wyraża on własne uczucia, pragnienie bliskości kobiety, smutek. Stosuje przy tym prosty, potoczny język. Wiersz nawiązuje do liryki ludowej, gdzie porównanie uczuć...