W epoce romantyzmu powstał specyficzny typ głównego bohatera utworu, wybitnej jednostki zmagającej się z Bogiem, światem i samą sobą. Przykładami takich bohaterów są np. Konrad z „Dziadów” Adama Mickiewicza i Kordian-tytułowy bohater dramatu Juliusza Słowackiego. W moim rozważaniu zajmę się tym drugim bohaterem. W podanym fragmencie Kordian znajduje się na szczycie góry Mont Blanc na której prowadzi monolog liryczny. Główny bohater jest świadomy swojej potęgi, mówi: ”Mogę siłą uczucia serce moje nalać,/Aby się czuciem na tłumy rozciekło,/I przepełniło serca nad brzegi,/I popłynęło rzeką pod trony-obalać”. Pragnie aby jego kraj stał się wolny, nawet za cenę zabójstwa cara. Kordian w czasie rozważań zastanawia się czy zdecydować się na walkę o wolność narodu polskiego, czy popełnić samobójstwo. W tym momencie ujawnia się kolejna cecha bohatera romantycznego, mianowicie wewnętrzne rozdarcie. Kordian mówi także o utracie złudzeń co do miłości, dobroduszności ludzi i jakiejkolwiek pomocy w walce z carem, które utracił podczas podróży po Europie. Bohater zdaje sobie sprawę z własnego osamotnienia, czuje jednocześnie, że spoczywa na nim wielka odpowiedzialność za Polskę i Polaków. Na koniec swojego monologu, Kordian odkrywa cel swojego życia, będzie walczył o wolność i niepodległość narodu, nawet za cenę własnego życia. Swój plan wygłasza...