Labirynt to „budowla odznaczająca się bardzo zawiłym układem dużej liczby pomieszczeń i łączących je krętych ciągów korytarzy, co utrudniało niepowołanym osobom dostęp do usytuowanego zwykle centralnie, strzeżonego pomieszczenia”. Budowano je już w starożytności. Tworzono również i później, w różnych miejscach, w różnych czasach, a także w różnych celach. Zawsze jednak były przestrzenią znaczącą i wyodrębnioną. Stawały się swoistym przekazem, gdyż łączyły się z wierzeniami lub rytuałami, a ich struktura odpowiadała z reguły jakiejś koncepcji świata, stanowiła jej mniej lub bardziej bezpośredni wyraz. W labiryncie najważniejsze są zawsze ukryte metaforyczne sensy. Motyw labiryntu bardzo często pojawiał się w tekstach literackich. Pełnił w nich różne funkcje. Pierwsze znaczące wzmianki o labiryncie pojawią się już w mitach. Mit labiryntu jest mitem opowiadającym o przestrzeni swoiście pomyślanej i zorganizowanej. Owa przestrzeń za sprawą swoich osobliwości została nacechowana i wyposażona w charakterystyczne znaczenia. Od innych przestrzeni różni się ona tym, że zawsze wpływa na zachowania bohaterów, którzy znaleźli się w jej obrębie. Czasami nawet ich określa. Nigdy nie jest obojętna, neutralna i wyzbyta sensów. Tak właśnie uformowana i wyposażona przestrzeń góruje nad bohaterami, np. w micie o Tezeuszu, Ariadnie i Minotaurze. Labirynt kreteński został wybudowany przez króla Minosa dla syna. Minotaur był szkaradnym potworem o kształcie byka i człowieka. w obawie przed dobrem poddanych, król postanowił zamknąć go w bezpiecznym miejscu. W tym celu wybudowano labirynt o ogromnej liczbie pokoi, z którego potwór nie mógł się wydobyć. Gdy zaś został zamordowany przez Tezeusza, budowlę zamieniono na pałac, w którym zamieszkał król, a po nim jego następcy. Wielu bohaterów próbowało przejść przez zawiłe korytarze i zabić potwora. Wszyscy, oprócz Tezeusza zginęli, zagubili się i nigdy nie wyszli. Dlatego też labirynt stał się miejscem groźnym człowiekowi, obcym. Opowieść ta nabrała znaczeń symbolicznych. Labirynt w tekstach literackich odnosił się zarówno do przestrzeni, jak i do bohaterów. Najważniejsze jednak były postaci, krążące po danej przestrzeni, odczuwające ją w charakterystyczny sposób. Bohaterem, który błądził po na pozór znanym sobie miejscu, był Stanisław Wokulski, główna postać „Lalki” Bolesława Prusa. Labiryntem stała się dla niego Warszawa: miasto znane, bliskie, lecz równocześnie dalekie. Miasto, które było świadkiem wzrostu jego pozycji, jak i sromotnej klęski. Wokulski bardzo często spaceruje po jego ulicach. Jego oczami widzimy Krakowskie...