...

zan, przejmujących od arystokracji cały szereg przesądów, które hamują jego rozwój. Jest szara, brudna, obca, odpychająca. Podobnie jak labirynt, w którym nikt nie czuje się komfortowo i nie może znaleźć bezpiecznego miejsca. Inaczej straciłby swój labiryntowy charakter. Podobnie w dzisiejszej stolicy Polski można było się zagubić, także moralnie. Nie ma w niej centrum. Nie ma Starego Miasta: ostoi tradycji. Labirynt ten odzwierciedla stosunki społeczne, pełne zacofania, braku dbałości o innych, odzwierciedla uczucia Wokulskiego – kupca pragnącego ożenić się z arystokratką, z góry skazanego na przegraną. Labirynt odnosi się także do przeżyć głównego bohatera. Błądzi on przez całe życie próbując odnaleźć szczęście, miłość, radość. Na początku pragnął zostać naukowcem. Pracuje w sklepie. Gdy pewnego dnia zobaczył Izabelę, postanawia wzbogacić się. Wyjeżdża na Wschód. Wraca po jakimś czasie jako bogaty kupiec i podejmuje kroki zjednania sobie kobiety. Nie jest to jednak łatwe, bo kobieta kpi z niego, poza ty ma poczucie zdrady ideałów. Podąża za nią, zwiedzając Warszawę. Wchodzi w różne zaułki, czerpiąc informacje na temat życia mieszkańców miasta. Gorzkie obserwacje, poczucie zdrady ideałów, poniżenia ze strony Izabeli doprowadzają w ostateczności do klęski. z tego labiryntu nie potrafi wyjść jako zwycięzca. Bohater sam postrzega Warszawę jako miasto hamujące rozwój, duszące: „Oto miniatura kraju - myślał - w którym wszystko dąży do spodlenia i wytępienia rasy. Jedni giną z niedostatku, drudzy z rozpusty. Praca odejmuje sobie od ust, ażeby karmić niedołęgów; miłosierdzie hoduje bezczelnych próżniaków, a ubóstwo nie mogące zdobyć się na sprzęty otacza się wiecznie głodnymi dziećmi, których największą zaletą jest wczesna śmierć.” Dlatego też podoba mu się Paryż, miejsce nowoczesne, w którym ludzie nie patrzą na pochodzenie społeczne, a ważne stają się umiejętności. Bohater labiryntowy mniej lub bardziej bezładnie wędruje, błądzi wśród plątaniny dróg. Nie tylko przeżywa swe osaczenie w zamkniętej przestrzeni, z której nie może odnaleźć wyjścia. Poddaje swe położeni refleksji, usiłuje je poznać i zrozumieć. Z reguły jednak nie wierzy, że posługując się racjonalną analizą czy tez zwykłym zdrowym rozsądkiem, zdoła zrozumieć przestrzenne zagmatwania, w których się znalazł. Zrozumienie oznaczałoby opanowanie. Poznanie jest ważne dla całej naszej egzystencji. Postawa dążności do poznania, to próba działania się i przeciwstawienia fatalizmowi. Czasami jest bardzo nieudolna, gdyż sprowadza do klęski. przykładem bohatera, który usilnie chciał zdobyć wiedzę na temat...