Problematyka tańca była i jest poprzez wieki rozwoju cywilizacji ludzkiej związana z konkretnym obszarem kulturowym. Od zarania dziejów taniec towarzyszył ludziom, wyrażał ich nadzieje, radość oraz rozmaite emocje, był świadkiem zarówno codziennego życia jak i świątecznych rytuałów. Do dzisiaj np. w Afryce zachodniej taniec oprócz ekspresji radości ma naśladować codzienne czynności, ma podkreślać ich wagę, staje się częścią codziennego codziennego funkcjonowania w społeczeństwie. Dla Ameryki łacińskiej i południowej z kolei taniec odzwierciedla duszę i temperament kontynentu, stając się równocześnie wizytówką tego obszaru kulturowego. Dla tradycji europejskiej na czym chciałabym dzisiaj swoją uwagę taniec poprzez wieki zmieniał swe znaczenie. W swej prezentacji chciałabym wyjść od średniowiecznego Dance macabre, by następnie przejść do znaczenia poloneza, czy tańca chocholego. W każdym z wybranych tekstów taniec ma nowe znaczenie pokazując różnorodność tego motywu. (lit). Jednym z tekstów, który wprowadza motyw tańca jest tekst anonimowy pt. ,,Rozmowa Mistrza Polikarpa ze śmiercią”. Taniec tutaj jest rozumiany jako korowód postaci prowadzonych przez śmierć. Chciałabym teraz poświęcić kilka słów samemu tekstowi literackiemu, który wpisuje się w średniowieczną tematykę VANITAS (marność nad marnościami i wszystko marne). Polikarp, który jest mędrcem, a zarazem mistrzem prosi Boga o możliwość zgłębienia tajemnicy śmierci. Śmierć objawia się pod postacią chudej kobiety mającej bladą twarz, żółte lice a także odpadający nos. Z jej oczu płynie krwawa rosa. Ten odrażający wizerunek śmierci służy wywołaniu wrażenia lęku, obawy czy też niepewności. Śmierć przechwala się, że wszyscy ludzie niezależnie od stanu społecznego jej podlegają. Warto zwrócić uwagę, iż w obliczu śmierci wszyscy są równi; przykładem niech będzie cytat: ,,Duchownego i świeckiego zbawię żywota każdego, drobne kupce roztocharze wszytki moja kosa skaże”. Taniec śmierci nie zna granic czasowych i geograficznych : śmierć moży (umierać) ,,we dnie i w nocy”, ,,na wschód i na południe”, staje się tutaj odzwierciedleniem średniowiecznej maksymy Memento Mori (pamiętaj, że umrzesz). Epopeja narodowa ,,Pan Tadeusz” Adama Mickiewicza również podejmuje temat tańca. Wzięłam pod uwagę tutaj polonez jako taniec najbardziej charakterystyczny, który posiada duże znaczenie dla analizy i interpretacji utworu. Polonez jest przedstawiony w ostatniej scenie, stanowi pewnego rodzaju rozstrzygnięcie problemu dotyczącego zarówno Sopliców jak i Horeszków. Z punktu widzenia muzyki i terminologii muzycznej polonez jest...