W literaturze różnych epok często ukazywane są konflikty pokoleń. Wynika ona ze sprzeczności poglądów, postaw wobec świata "młodych" i "starych". Problem ten występuje również w dwóch analizowanych wierszach. Zarówno "Oda do młodości" Adama Mickiewicza, jak i utwór Kazimierza Przerwy - Tetmajera "Któż nam powróci" zostały napisane w XIX wieku. Oda została wydana w 1820 roku. Jest utworem przedstawiającym zapał młodego pokolenia do zmiany świata kierując się własną ideologią. Z kolei "Któż nam powróci" powstał pod koniec wieku, w 1894roku i jest wierszem modernistycznym w którym autor podsumowuje i rozlicza się ze spuścizną pozostawioną przez poprzednią epokę. Warto zauważyć, że obaj poeci wypowiadają się w imieniu swojego pokolenia, o czym świadczy zastosowanie formy liczby mnogiej w obu wierszach. "Oda do młodości" jest manifestem młodego pokolenia romantyków wchodzących w dorosłe życie. Jest utworem o charakterze polemicznym. Oświeceniowemu racjonalizmowi, postawie zdroworozsądkowej Mickiewicz przeciwstawia romantyczną wiarę w możliwości poznania pozazmysłowego. Mickiewicz zdecydowanie odcina się od minionego świata. Krytykując starsze pokolenie, poeta zarzuca jego przedstawicielom zbytni konserwatyzm, brak wyniosłych ideałów i romantycznego natchnienia. Stara fizycznie i psychicznie generacja racjonalistów, ograniczona metodami rozumu, niezdolna jest poznać prawdziwej istoty świata. XVIII-wiecznemu ideałowi mędrca i uczonego Mickiewicz przeciwstawia romantycznego bohatera, pełnego energii, zapału i nadziei, zachęca do pokonywania własnych słabości, trudności. Podmiot liryczny zachęca do łamania wszelkich barier, do odkrywania i poznania nowych niepoznanych dotąd sfer i wartości. Poeta wzywa więc młodych do pracy nad sobą, by zmienić świat. Takiej determinacji i wiary w skuteczność podejmowanych działań i możliwość zmiany świata brak młodym ze schyłku wieku, w których imieniu wypowiada się Tetmajer. Uosabiają oni postawę dekadencką. U Tetmajera dominują niedopowiedzenia, pytania retoryczne, wprowadzające atmosferę rezygnacji, rozczarowania i niemocy. W wierszu można doszukać się odczucia straconej młodości. Poczuciu straty towarzyszy żal kierowany do starszego pokolenia, które obarczyło młodych niechcianym dziedzictwem braku siły i odwagi. Młodzi w wierszu Tetmajera są osamotnieni, nieakceptowani, niezrozumiani. Poprzez światopogląd kształtowany przez obsesje katastroficzne i filozofię Schopenhauera, możemy stwierdzić, że młodzi nie wskazali kierunku swoich działań. Tetmajer wyjaśnia w wierszu przyczyny postawy zdominowanej przez rezygnację....