W literaturze i malarstwie bardzo często dążono do ukazania piękna i powabu kobiet. Wiązało się to przede wszystkim z nieustannym poszukiwaniem ideału piękna kobiety, w zależności od ideologii epoki, w jakiej tworzył pisarz bądź malarz. Wielokrotnie w dziejach kultury krążył mit ideału. Był on rozumiany przede wszystkim jako „coś” niesłychanie pięknego i dobrego. Kobietę określaną mianem idealnej postrzegano w zasadzie jako istotę piękną fizycznie, ale też duchowo. Była to więc niewiasta pozbawiona wad, oraz nieskazitelna moralnie oraz jak wiadomo bardzo urodziwa. Literatura od czasów antyku po współczesność, jak również malarstwo wielu nurtów i prądów ukazują kobiety o zniewalającej urodzie, które zachwycają odbiorców. W swoim niniejszym wystąpieniu chciałabym poruszyć kwestię ideału piękna kobiecego w oparciu o według mnie, najpiękniejsze teksty literackie oraz dzieła malarskie z pogranicza różnych epok. Zacznę więc zatem od „Sonetów do Laury”. Ich autorem, jak wiemy jest Francesco Petrarca, który w cyklu swoich wybitnych wierszy opiewał piękno niejakiej Laury. Utwory te zostały zebrane w cykl 366 tekstów, obejmujących 317 sonetów, 29 canzon, 9 sekstyn, 7 ballad oraz 4 madrygały. Sonety podzielone zostały na dwie części. Pierwsza z nich opisuje kobietę żywą (tzw. Wiersze ku czci Laury żywej), natomiast druga część upamiętnia kobietę umarłą (Wiersze ku czci Laury umarłej). Każdy z utworów nie posiada odrębnego tytułu, a jedynie numer oraz oznaczone tzw. incipitem. W zasadzie każdy z Sonetów do Laury jest tak naprawdę erotykiem, jakimi niegdyś operowali prowansalscy trubadurzy. Dzięki osobie Laury, Petrarka mógł dać upust swoim przeżyciom i emocjom wiążącymi się z miłością żywioną do ukochanej kobiety. Z utworów Petrarki czytelnik tak naprawdę niczego nie dowiaduje się o Laurze jako kobiecie z krwi i kości. Ma ona bardziej postać ułudy, niedosięgnionego ideału. To właśnie z osobą Laury, autora sonetów dotyka miłość, której charakter jest bardziej metafizyczny, uduchowiony. Dzięki temu Petrarka poznaje miłość jako uczucie wielopoziomowe rozpatrywane w wymiarze egzystencjalnym, metafizycznym, filozoficznym czy religijnym. Warto także wiedzieć, że tak naprawdę Petrarka adresatką swych sonetów uczynił kobietę, którą prawdopodobnie widział raz w życiu. Być może zamienił z nią dwa, trzy słowa, ale na pewno nie poznał głębiej dziewczyny, której dedykował cały cykl swych wierszy. Przy okazji niniejszego wystąpienia, należy również podkreślić, że to właśnie Petrarce teoria literatury zawdzięcza wprowadzenie sonetu. Jest to gatunek dość specyficzny, a...