Osiągnięcia cywilizacyjne Egiptu Egipt był kolebką jednej z wielkich cywilizacji świata starożytnego. Narodziła się ona w dolinie Nilu. Istniała już wtedy od kilku stuleci w Mezopotamii cywilizacja Sumerów, która bez wątpienia wywarła wpływ na rozwój wczesnego Egiptu. Grecki historyk trafnie określił Egipt jako dar Nilu. Osadnictwo skupiało się tam bowiem po obu stronach Nilu. Ograniczało się do wąskiego pasa, który ciągnął się w górę biegu rzeki, a rozszerzał dopiero na obszarze Delty, gdzie rzeka rozgałęzia się i kilkoma odnogami wpada do Morza Śródziemnego. W odróżnieniu od rzek Mezopotamii, w Nilu woda przybierała i opadała zgodnie z rocznym cyklem, regularnie też wylewała pozostawiając za każdym razem żyzne osady i napełniała kanały systemów irygacyjnych. Dzięki temu dolina Nilu była bardzo urodzajna, a zbierane tam plony wystarczały nie tylko na wyżywienie rolników i ich rodzin, ale także utrzymanie rozbudowanej administracji i ludności miast oraz ludzi zatrudnionych przy pracach budowlanych prowadzonych na niespotykaną skalę. Dzieje Egiptu starożytnego zaczynają się ok. roku 3000 p.n.e.. kiedy król Górnego Egiptu (doliny) Menes (lub Narmer) podbił Dolny Egipt (deltę). Powstałe w wyniku tego podboju, zjednoczone państwo egipskie przetrwało tysiące lat nietknięte, z wyjątkiem kilku krótkich okresów, a Menes stał się założycielem I z XXXIII egipskich dynastii. Ostatnia z nich dynastia greckich królów Ptolemeuszy rządziła Egiptem do 30 r. p.n.e.. kiedy to królowa Kleopatra popełniła podobno samobójstwo. Populacja starożytnego Egiptu miała hierarchiczną strukturę. Na szczycie hierarchii społecznej znajdował się faraon. Poniżej faraona usytuowani byli Nomarchowie (wysocy urzędnicy, zarządcy „Nomów”- jednostek terytorialnych w Egipcie), kapłani i niżsi urzędnicy. Na dole drabiny społecznej znajdowali się chłopi i niewolnicy. Chłopi ponosili koszty funkcjonowania państwa, ciążył na nich obowiązek kopania kanałów i pracy przy budowie piramid. System władzy w starożytnym Egipcie był despotią teokratyczną. Faraon (gr. „per- aa”, tytuł władcy Egiptu oznaczający początkowo wielki dom), otoczony boskim kultem, stanowił prawa ale im nie podlegał. Monarcha decydował o wszystkich sprawach państwowych: mianował urzędników, nadawał i odbierał majątki, zarządzał wojnę i pokój, kreował nowe kulty i był najwyższym kapłanem. Faraonowie opierali swe rządy na rozbudowanym aparacie biurokratycznym, kapłanach i armii. Żeby łatwiej uporządkować wiedzę o trzech tysiącach lat historii Egiptu faraonów podzielono je na trzy główne okresy Starego, Średniego i Nowego Państwa....