Edukacja zdrowotna nie jest wymysłem współczesnych czasów. Korzeni edukacji zdrowotnej można dopatrzeć się już w kodeksie Hammurabiego (ok. 1700 lat p.n.e), w kulturze kreteńskiej, Bliskiego i Dalekiego Wschodu, a najbardziej bogate i obfite zapiski żydowskie na temat higieny zawarte są w ostatniej części Pięcioksięgu Mojżesza i dotyczą wszelkich okoliczności, zwyczajów i nawyków, czyli jedzenia, picia, pracy, życia płciowego, wypoczynku. Problemami zdrowia zajmowali się nie tylko lekarze, ale tez politycy i filozofowie. I. STAROŻYTNOŚĆ 1. Sparta - wychowaniem dzieci interesowali się wszyscy obywatele - w systemie wychowania zdrowotnego wprowadzono gimnastykę i ćwiczenia ruchowo-sprawnościowe - stosowano kontrolę nad doborem małżeństw (miało to zapewnić państwu zdrowe potomstwo) - noworodki podlegały kontroli społecznej – słabe zabijano zrzucając z góry Tajgetos - efektem wychowania spartańskiego był człowiek silny, zdrowy, posłuszny, ale słabo rozwinięty umysłowo (nie rozwijał się intelektualnie) 2. Ateny - zasłynęły z tego, że wprowadzono demokrację (wolność została zagwarantowana również w wychowaniu), obowiązkiem rodziców było kształcenie umysłowe, muzyczne oraz wychowanie fizyczne, zwracano uwagę na odpowiednie życie moralne i stan zdrowotny - ruch i aktywność fizyczna stanowiły istotne składniki wychowania zdrowotnego: *ćwiczenia i masaż zalecane do leczenia reumatyzmu * intensywne ćwiczenia fizyczne – zalecane przy chorobach psychicznych, działanie terapeutyczne * długie spacery - działały specjalne szkoły gimnastyczne w palestrach (palestra to instytucja wychowawcza, której zadaniem była nie tylko troska o zdrowie i pomnażanie sił fizycznych, lecz także troska o rozwój umysłowy) - gimnastykę uważano za zabawę i obowiązek każdego obywatela - w zakresie ćwiczeń gimnastycznych wchodziły takie zajęcia jak: muzyka, taniec, zapaśnictwo, biegi, skoki, rzuty. Najpowszechniejsze było pływanie. - w literaturze sportowej zawarte były praktyczne wskazówki zdrowotne (przepisy dietetyczne, uwagi na temat masażu) 3. Rzym - W Rzymie zaczęto budować urządzenia sanitarne: akwedukty, Cloaca Maxima (ściekowy kanał centralny) związane z zapobieganiem epidemiom. - grzebano zmarłych poza murami miasta (postęp cywilizacyjny) -„Ojciec medycyny europejskiej” – Hipokrates – uczył w szkołach jak zapobiegać chorobom, uczył też rozumnego trybu życia - Rzymianie również doceniali rolę gimnastyki dla zdrowia, - system wychowania zdrowotnego upadł. II. ŚREDNIOWIECZE (następuje zupełny upadek troski o zdrowie) - okres zacofania w zakresie wychowania higieniczno – zdrowotnego w...