Przyjmuje się współcześnie, że terroryzm posiada własną strategię i taktykę działania. Sporo temu zagadnieniu poświęcił G. Bouthoul. Stwierdził on, iż terroryzm charakteryzuje podejmowanie przez małe lub bardzo małe grupy działań, które nie ograniczają się tylko do atakowania rozpoznanych wrogów, ale także uderzają często w niewinnych ludzi, po to, by wywołać strach i poczucie niebezpieczeństwa – niepokoju publicznego. Następuje tu manipulowanie strachem jako elementem strategii w taki sposób, by inne podmioty podejmowały określone działania, oczekiwane przez terrorystów. Zdaniem M. Crenschaw Hutchinson, strategia terroryzmu oparta jest nadoborze starannie wyselekcjonowanej, reprezentatywnej i symbolicznej ofiary, która winna być zabita lub ranna. Jako że taka strategia oceniona może być tylko z punktu widzenia osób ją stosujących (zamiar terrorystyczny),uzasadnione jest nazywanie jej strategią pośrednią (cel działania – strategia – nie jest tożsamy wybranej ofierze, formie przestępczej działalności) . 2.1 Werbowanie i szkolenie We współczesnym świecie nieco mniej realna wydaje się groźba konfliktu na skalę globalną, konfliktu o charakterze międzypaństwowym. Nie oznacza to jednak, wbrew oczekiwaniom niektórych badaczy, „końca historii”. Zmiana w charakterze konfliktów istniejących na świecie dotyczy przede wszystkim ich skali – żyjemy w świecie konfliktów asymetrycznych, w których coraz częściej jedną ze stron jest podmiot niepaństwowy. Organizacje niepaństwowe nie posiadają wszystkich atutów siłowych kojarzonych z atrybutami państwa: zorganizowanej armii, sil policyjnych i całego aparatu przymusu, za pomocą którego państwa realizują swoje kompetencje wewnętrzne i zewnętrzne. Organizacje terrorystyczne prowadzące walkę z podmiotami państwowymi mają jednak po swojej stronie...