''Kobieta stworzona jest, aby być żoną, matką, gospodynią (...) kobieta jest przede wszystkim i nade wszystko człowiekiem'' słowa te Elizy Orzeszkowej przedstawiają jak postrzegana jest kobieta, jest ona bardzo istotnym elementem życia, jednak może być ukazana na wiele innych sposobów, każda jest inna, ma inne cele, zachowania i sposób postępowania, jest motywem ciągle popularnym od średniowiecza aż po czasy dzisiejsze. Wizerunek kobiety kreowany był przez wiele lat, każda epoka posiada swój własny obraz, wyszczególnia jej cechy i pragnienia. Mam na celu zobrazowanie różnych wizerunków kobiet, pokazanie jaka przepaść je dzieli i wyodrębnienie ich szczególnych cech. Każdy z autorów ma inne spojrzenie na postać dlatego są takie zróżnicowane. Różnice szczególnie widać na obrazach, gdzie twórca ukazuje to, co najbardziej go zainteresowało, może to być spojrzenie, część ciała, postawa jaki i wiele innych rzeczy. Wśród poetów jednak wyróżnia się także wiele podobnych cech kobiet oraz mnóstwo stereotypów i schematów ich postępowań którym się głębiej przyjrzymy. Zaczniemy od tekstu ''Antygona'' Sofoklesa. Bohaterka postanawia wbrew prawu pochować swego brata- zdrajce wiedząc że grozi jej za to kara. Postąpiła ona zgodnie z tym co dyktowało jej serce, rodzina była dla niej rzeczą ważną i uważała że każdemu człowiekowi należy się godna śmierć i przyzwoity pochówek. Antygona posiada głębokie uczucia i zasady którymi się kieruje, nie chce brać przykładu z innych i osądzać własnego brata, właśnie tym uwidacznia swoją niezależność oraz buntowniczą naturę. O jej odwadze świadczy stawienie czoła władcy czyli Kreonowi, w bardzo otwarty sposób oświadcza, że to ona pochowała brata. Kobieta nie boi się nazywać rzeczy po imieniu, przyznaje, że rozkaz który wydał władca był złą decyzją, nie usprawiedliwia swojego zachowania, a nawet obraża Kreona słowami: ''A jeśli ci się zda, że głupstwo robię, nic to - głupiemu wydawać się głupią.'' Antygona jest typem kobiety zdecydowanej, odważnie walczy o swoje racje, mówi o swoich myślach i nie boi się postępować według swoich zasad moralnych mimo, że jest to wbrew nakazom. Pogrzebanie brata jest dla niej obowiązkiem, wie ze to najlepsze co może zrobić nawet bez pomocy siostry – Ismeny, ponad prawo uważane za słuszne przez władce stawia prawo Boskie. Jej słowa ''Współkochać przyszłam, nie współnienawidzić'' obrazują jej miłość do brata mimo że nie zawsze było być tak jak powinno. Sofokles tytułową bohaterkę przedstawił jako mądrą, waleczną i mającą swoje własne zdanie kobietę, jest przykładem kobiety która łatwo się nie poddaje mimo...