Poezja jest spowiedzią duszy. Wnosi do życia dużo piękna, tajemniczości i prawdy. Dzięki niej człowiek jest wstanie lepiej i dokładniej poznać sens ludzkiego życia, rozwija swoje umiejętności intelektualne, kształtuje swój światopogląd. Rola poezji od zawsze była ogromna. W średniowieczu twórcy byli anonimowi – sława, pieniądze, kariera nie były dla nich ważne. Tworzono dla Boga i z Bogiem. Wraz z rozwojem cywilizacji systematycznie rosła rola poezji. W romantyzmie poezja była spontanicznym przypływem nagłych emocji , wyrazem aktu twórczego. Poeta pełnił funkcje wieszcza narodowego – przywódcy narodu i geniusza, indywidualisty, jednostki nieprzeciętnej, niepowtarzalnej i niezwykłej. Jego twórczość miała kształtować świadomość narodową w społeczeństwie i zachęcać ludzi do walki o wyzwolenie ojczyzny spod jarzma zaborców. W epoce romantyzmu powstawały więc utwory związane z tematyką narodowo-wyzwoleńczą, których celem było rozbudzenie w czytelnikach ducha walki i sprzeciwu wobec istniejącej władzy. W romantyzmie świat postrzegano jako coś tajemniczego, niezwykłego, coś co można poznać jedynie dzięki intuicji, zmysłom i wyobraźni. Główni bohaterowie romantycznej poezji byli zazwyczaj kochankami, cierpiącymi z powodu nieszczęśliwej i niespełnionej miłości, nadwrażliwi, żyjący w świecie własnych marzeń i imaginacji, tworzący swoją własną rzeczywistość, kreatywni i skrzywdzeni przed ukochaną kobietę. Nieco inną sytuacje przedstawił Krasiński w swoim utworze „Nie-Boska komedia”. Dramat powstał w 1835 roku i jest nawiązaniem do średniowiecznego dzieła Dantego. Krasiński, dodając do tytułu swojego utworu partykułę „nie” wskazał na zupełnie inną wizję ludzkości niż ta, którą ukazał Dante. W koncepcji zastosowanej przez Krasińskiego sformułowanie „nie-boska” znaczy po prostu ludzka, bądź wręcz szatańska. Poeta pokazał piekło na ziemi, zestawiając rządzący na ziemi chaos i zepsucie z „boskim” porządkiem i ładem. Pod wpływem spotkania z Mickiewiczem, którego Krasiński uważał za wyrocznie i wirtuoza poezji, odrzucił on styl ozdobny i kwiecisty na rzecz prawdy, precyzji, konkretu i przede wszystkim jasności wypowiedzi. Poezja w utworze Krasińskiego została przyrównana do samego Boga. Zgodnie ze zdaniem artysty jest ona „matką Piękności i Zbawienia” oraz jakimś nadprzyrodzonym darem nagradzającym obdarowanego , o czymś świadczą słowa pisarza: „błogosławiony ten, w którym zamieszkałaś”. Poezja jest dla poety szansą do tego, by „obnażyć” prostemu człowiekowi prawdę, poprzez przekazywanie w swoich utworach prawd uniwersalnych i mimo upływu lat wciąż aktualnych w życiu...