Ogół ludności zamieszkujący kraj lub jego część nazywamy społeczeństwem. Mówimy na przykład: społeczeństwo naszego kraju, gminy, miasta. Ludzi tych łączy nie tylko wspólne miejsce zamieszkania oraz miejsce pracy, ale również więzi społeczne – rodzinne, rodowe, stanowe, narodowe, itp. O społeczeństwie można mówić w każdej epoce. Średniowieczne społeczeństwo jednak bardzo różniło się od współczesnego. Charakteryzowała je nierówność praw i obowiązków, wynikająca z urodzenia się w określonej grupie społecznej. Jedni ludzie znaczyli więcej niż inni. Na początku należy wspomnieć, że średniowiecze cechuje przede wszystkim głęboka wiara religijna. Teocentryzm obecny był w każdej dziedzinie życia, począwszy na codziennym funkcjonowaniu a skończywszy na dziełach literackich i sztuce. Nawet w Polsce, kraju uważanym za barbarzyński, w 966 roku przyjęto chrzest. Odkrycia na terenie całej Polski pozwalają nam stwierdzić, iż kultura społeczna i duchowa stała na bardzo wysokim poziomie. Dawni mieszkańcy Rzeczypospolitej mieli bardzo rozbudowane wierzenia i ideologie, a w zależności od statutu społecznego uczestniczyli również w życiu kulturalnym. Nawet po przyjęciu przez Polskę chrztu nie zrezygnowano z niektórych pogańskich zwyczajów. Część z nich jest kultywowana do dziś. Przykład mogą tu stanowić takie święta jak Śmigus - Dyngus czy noc świętojańska, podczas której wrzuca się do wody wianki dla wróżb małżeńskich. Dużym powodzeniem cieszyły się występy wędrownych artystów: sztukmistrzów, linoskoczków, błaznów i pieśniarzy. W swych pieśniach i recytacjach opowiadali o aktualnych wydarzeniach. Wątpliwą rozrywkę stanowiły egzekucje, które odbywały się publicznie i gromadziły zazwyczaj tłumy. Formy spędzania wolnego czasu zależały od zamożności i wykształcenia. Bogaci panowie i damy w swych zamkach czytali Biblię, żywoty świętych i opowieści o czynach rycerskich. Mężczyźni grywali w szachy, warcaby, karty i kości. Stawką często były pieniądze, więc niekiedy przegrywali w ten sposób spore sumy. Znano również inne rozrywki. Odbywały się liczne turnieje, w których rycerze popisywali się zręcznością i odwagą. Mieszkańcy miast i wsi zabawiali się grą w piłkę wykonaną ze skóry. Prosty lud lubił spotkania w karczmie. Przy piwie grywano w kości, plotkowano, a od przybyszów z dalekich stron dowiadywano się, co ciekawego słychać w świecie. W święta spieszono tłumnie do kościoła. Dla średniowiecznych Polaków nabożeństwo stanowiło głębokie przeżycie. Chóralne śpiewy, podniosły głos kaznodziei, światło wpadające do wnętrza przez wspaniałe witraże – wszystko to stwarzało...