„Do trupa” Utwór posiada formę sonetu. Jest to rozmowa człowieka zakochanego z trupem, która w rzeczywistości jest monologiem. Autor ukazuje podobieństwa i różnice w położeniu obu postaci. Dwie pierwsze strofy zestawiają podobieństwo między trupem a zakochanym. Obaj zostali ugodzeni strzałą, zakochany strzałą miłości, a trup strzałą śmierci. Również obaj zostali pozbawieni życia. Trup w sposób fizyczny, zakochany zaś nie ma chęci do życia. Trup przyodziany jest żałobnym płótnem, zakochany pogrążony w ciemnościach rozpaczy. Obaj nie mogą niczego uczynić, zmarły w sensie fizycznym, natomiast zakochany nie kieruje się rozumem, ale uczuciami. W dwóch pozostałych zwrotkach autor dokonuje...