Tadeusz Borowski urodził się 12 listopada 1922 roku w Żytomierzu (Ukraina). Jego ojciec - Stanisław Borowski przynależał do POW (Polskiej Organizacji Wojskowej), za co został zesłany na Syberię, podobnie jak jego żona. Tadeuszem i jego cztery lata starszym bratem Juliuszem opiekowała się zaprzyjaźniona ciotka. Rodzina połączyła się ponownie po repatriacji (wymiana więźniów, jeńców przebywających poza granicami ojczyzny) w 1934 r. i osiedliła w Warszawie. Ojciec rozpoczął pracę jako robotnik w fabryce Lilpopa, matka trudniła się krawiectwem. Nie wiodło im się najlepiej i cierpieli biedę, zwłaszcza gdy w 1939 roku podczas oblężenia Warszawy spłonęła ich fabryczna kamieniczka, zajmowali wówczas ciasną przybudówkę („Matura na Targowej"). Borowski kształcił się w Gimnazjum im. T. Czackiego. Wybuch wojny przyczynił się do tego, że edukacja przebiegała w sposób tajny (tajne komplety), również w takim trybie zdawano maturę („Matura na Targowej") oraz pobierano nauki na podziemnym Uniwersytecie. Na Uniwersytet Warszawski autor „Opowiadań" zapisał się jesienią 1940 roku („Matura na Targowej"). Studiował polonistykę. Jednocześnie pracował jako magazynier w składzie materiałów budowlanych na warszawskiej Pradze („Pożegnanie z Marią"). Czas studiów to spotkanie z młodymi twórcami pokolenia Kolumbów (urodzonych ok.1920 roku, dla których wiek młodzieńczy i dojrzały wiąże się z czasem okupacji): Tadeuszem Gajcy, Krzysztofem Kamilem Baczyńskim oraz początek miłości i związku z Marią Rundo (Tuśką) - pierwowzorem postaci z opowiadania „Pożegnanie z Marią". W 1942 roku Tadeusz Borowski wydał swój pierwszy debiutancki tom „Gdziekolwiek ziemia..." - odbity własnoręcznie na powielaczu, ukazujący katastroficzną wizję świata. Ukochana poety - Maria została aresztowana w lutym 1943 roku. Wkrótce po niej Gestapo aresztowało i uwięziło Borowskiego („Chłopiec z Biblią. - wspomnienie pobytu na Pawiaku). Potem odtransportowano go do obozu w Oświęcimiu (nr obozowy 119198). W Birkenau przebywała Maria, z którą Borowski usiłował nawiązać, a potem utrzymywać kontakt korespondencyjny („U nas, w Auschwitzu..."). Rzeczywistość obozową oraz mentalność człowieka zlagrowanego prezentują m.in. opowiadania: „U nas, w Auschwitzu", „Ludzie, którzy szli", „Dzień na Harmenzach", „Proszę państwa do gazu".W sierpniu 1944 roku Borowski wraz z grupą więźniów został przetransportowany do Rzeszy, w rejony Stuttgartu (Dautmergen), a stamtąd - w lutym 1945 roku do Dachau - Allach. Po wyzwoleniu...