Do końca XII w. Polską władali książęta. W połowie wieku XIII Polska podzielona była na jedenaście dzielnic. W następnym stuleciu pozostali książęta Mazowsza, Krakowa i Sandomierza, Wielkopolski oraz Śląska. To oznaczało utratę państwowej jedności. W tym samym czasie w Polsce miały miejsce duże przemiany zarówno w rolnictwie, jak i w handlu. Podział Polski na dzielnice nie sprzyjał swobodnemu handlowi, gdyż utrudniał swobodny przepływ towarów na terytorium Polski. Piastowicze marnowali siły na międzydzielnicowych wojnach. Zawierali niezliczone sojusze, nie patrząc na interes całości ziem polskich. Dążenia zjednoczeniowe zaczęły narastać połowie XIII wieku. Dążeniom tym sprzyjała świadomość zagrożenia zewnętrznego przez najazdy Brandenburczyków, Krzyżaków i innych wrogów. Zjednoczeniem zainteresowane były wszystkie stany społeczne: mieszczaństwo, chłopi, rycerstwo, duchowieństwo. Ważnym czynnikiem łączącym Polaków w XIII w. był kult świętych patronów Polski, szczególnie biskupa Stanisława ze Szczepanowi, kanonizowanego w 1253 r. rozpowszechniona w XIII w. legenda głosiła, że jak ciało zabitego biskupa zrosło się w cudowny sposób, tak też rozbity na dzielnice kraj, połączy się w jedno państwo. Pierwsze starania o zjednoczenie kraju podjął Leszek Czarny, a później książę wrocławski Henryk IV Probus. Przekazał on testamentem w 1290 r. dzielnicę krakowską księciu wielkopolskiemu Przemysłowi II, w którego posiadaniu było Pomorze Gdańskie. Drugim pretendentem do polskiej korony był król czeski Wacław II. Zhołdował on kilka księstw śląskich oraz podporządkował sobie księstwo sieradzkie i brzeskie, należące do Leszka Czarnego, brata Władysława Łokietka. Przemysł II zrezygnował z walki o ziemię krakowską, jednak ubiegł Wacława II w walce o koronę polską i w 1295 r. został koronowany przez arcybiskupa Jakuba Świnkę w Gnieźnie insygniami koronacyjnymi wywiezionymi z Krakowa. W 1296 r. został jednak prawdopodobnie zamordowany przez zabójców nasłanych z Brandenburgii. Po koronę polską w 1300 r. sięgnął Wacław II król czeski. Miał on władzę nad większością ziem polskich : całą Małopolską, Wielkopolską oraz Pomorzem Gdańskim, ziemią sieradzką i łęczycką . Przeciw Wacławowi II wystąpił książę brzeski Władysław Łokietek, którego wspomogli Węgrzy oraz rycerstwo ziemi krakowskiej i sandomierskiej. Źródła historyczne nie podają dokładnie kiedy się urodził, prawdopodobnie w 1260 lub1261 roku. Jego ojcem był Kazimierz książę Kujaw, Łęczycy i Sieradza, natomiast jego matka Eufrozyna pochodziła ze śląskiej (opolsko- raciborskiej) linii domu piastowskiego. Dziedzictwo ojca...