Historia: o jeden świat za daleko?, pod red. Ewy Domańskiej, Poznań 1997, ss.134. Historia: o jeden świat za daleko? To książka zawierająca materiały z konferencji naukowej, która miała miejsce w Instytucie Historii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, dnia 1 czerwca 1995 roku. Konferencja ta poświęcona była szeroko pojętej problematyce doświadczenia i narracji w historiografii i filozofii historii, zatytułowano ją zatem następująco: „Historia jest jak życie, życie jest historią”… narracja i doświadczenie w historiografii i filozofii historii. W konferencji zorganizowanej przez redaktorkę Ewę Domańską wzięło udział wielu znanych i cenionych specjalistów: Franklin Ankersmit, Andrzej Zybertowicz, Jerzy Topolski, Hans Keller, Antoon Van Den Braembussche, Wojciech Burszta. Redaktorka recenzowanej przeze mnie pozycji, książkę tę dedykuje swoim „naukowym przewodnikom”. Możemy się domyślać, iż na myśli ma Jerzego Topolskiego, pod którego kierunkiem pracowała w celu uzyskania stopnia naukowego, jakim jest doktorat oraz Franklina Ankersmita. Doktorat uzyskała w 1995 roku, stopień doktora habilitowanego w 2007, zaś w 2010 uzyskała tytuł profesora UAM. To niesamowicie ciekawa postać w świecie historyków, bowiem zajmuje się ona niekonwencjonalnymi tendencjami w badaniach historycznych oraz multidyscyplinarnym spojrzeniem na budowanie przeszłości. Jak wiadomo historia, obejmuje niemalże wszystkie dziedziny życia, dlatego też próba poznania jej wymaga umiejętności szerokiego sposobu patrzenia na rzeczywistość. Domańska w swojej działalności naukowej skupia się na relacji między historią, a antropologią kulturową, literaturoznawstwem, krytyką sztuki oraz archeologią. Zajmuje się współczesną anglo-amerykańską teorią i historią historiografii oraz porównawczą teorią nauk humanistycznych. Jest autorką wielu publikacji, pozwolę sobie w tym miejscu przytoczyć choćby kilka spośród nich: Historie niekonwencjonalne (2006), Mikrohistorie: spotkanie w międzyświatach? (1999), Historia egzystencjalna. Krytyczne studium narratywizmu i humanistyki zaangażowanej (2012), Historie niekonwencjonalne. Refleksja o przeszłości w nowej humanistyce (2006). Ponadto jest redaktorką i współredaktorką takich pozycji jak np. Pamięć, etyka i historia. Angloamerykańska teoria historiografii lat dziewięćdziesiątych (2002), Teoria wiedzy o przeszłości na tle współczesnej humanistyki. Antologia (2010). W swoich pracach prezentuje najnowsze nurty w humanistyce i naukach społecznych. Recenzowana przeze mnie książka składa się z wstępu autorstwa Ewy Domańskiej, tekstu F.Ankersmita...