Pod koniec średniowiecza popularność motywu śmierci znacznie wzrosła, gdyż człowiek w tamtych czasach był bardzo dobrze zapoznany z faktem umierania. Panujące choroby i zarazy w tamtym okresie sprawiały, że każdego dnia, na widok publiczny wystawiana była śmierć tysiąca ludzi. Na oczach wszystkich umierali władcy, zamożni kupcy, ale także ubodzy żebracy. Spowodowało to, że ludzie oswoili się ze śmiercią. Duży wpływ na świadomość ludzi miały także nauki kaznodziejów, którzy głosili że śmierć jest wyzwoleniem duszy. Doprowadziło to do rozpowszechnienia się zainteresowania śmiercią. Sfera literatury i sztuki także zainteresowała się tym motywem. Średniowieczne utwory bardzo często opisywały moment odejścia ze świata lub rozkładu ciała. Takim dziełom towarzyszył zazwyczaj znany nam motyw tańca śmierci- czyli literackie, teatralne, charakterystyczne ujęcie dla śmierci jako demon bytu , który przychodzi do każdego i „zaprasza” do swoistego tańca- korowodu w śmierci. W tym układzie tanecznym są przedstawiciele różnych klas społecznych. Danse Macabre miał na celu przypomnienie ludziom o tym, że przed śmiercią nie ma ucieczki, że jest ona jedyną sprawiedliwością na ziemi, że należy żyć tak, aby być przygotowanym na jej nadejście. Ukazany w ten sposób upiorny taniec wywoływał w pewien sposób pociechę u ludzi, gdyż tylko śmierć zrównywała wszystkich. Nie wybierała pomiędzy bogatym a biednym, dobrym a złym, starym a młodym. Zabierała ze sobą każdego, gdy tylko nadeszła jego pora. Jednym ze średniowiecznych utworów o tematyce śmierci jest „Rozmowa Polikarpa ze Śmiercią”. Tekst ten ukazuje stosunek średniowiecznych ludzi do śmierci. Główne postacie zamieniają się rolami i prowadzą swoistą rozmowę. Polikarp pomimo swojej wielkiej wiedzy, nie znał odpowiedzi na pytania dotyczące umierania. Chciał dociec do prawdy, którą odsłoniła by tylko sama Śmierć. Mistrz, który był uczonym, podczas swojej modlitwy wykazał się pozorną odwagą prosząc Boga o to, by ukazała mu się Kostucha. Jednak w obliczu Śmierci, boi się, staje się jej posłuszny, a zarazem bezradny, lęka się że chce go porwać do swojego tańca. Ostatecznie decyduje się zadać egzystencjalne pytanie o sens umierania. Polikarp oczekuje od niej odpowiedzi, chce ją przekupić kołaczem, w zamian za to by nie zabierała ze sobą nikogo więcej. Średniowieczny twórca przedstawił Śmierć jako półnagi szkielet o przyrodzeniu niewieścim przepasany białą chustą , o chudej, żółtej, krwawiącej twarzy i szkaradnym ciele. Śmierć ukazana jest jako siła niezmiernie potężna i niepokonana. Pytania mistrza kompromitują ludzką wiedze w...