Czas Apokalipsy (Apocalypse Now) 1979 reżyseria: Francis Ford Coppola wykonawcy: Marlon Brando, Robert Duvall, Martin Sheen czas projekcji: 153 min. Jeden z największych mistrzów „nowego kina” w Ameryce Francis F. Coppola, po ogromnym sukcesie dwóch serii Ojca chrzestnego przystąpił do realizacji Czasu Apokalipsy. Zamiary były niezwykłe – pragnął zmierzyć się z tematyką wietnamską kreując własną wizję wojny, stworzyć wielki spektakl i jednocześnie autorską opowieść o cywilizacyjnym kryzysie i wewnętrznym ludzkim piekle. Realizacja filmu rozciągnęła się na trzy lata; pracowano w trudnych warunkach, przede wszystkim w kilku miejscach na Filipinach. Ekipa przeżyła niszczący dekoracje tajfun i atak serca głównego aktora – Martina Sheena. Budżet sięgnął rekordowej wówczas sumy 30 milionów dolarów, z czego 2 miliony pochłonęło samo honorarium dla Marlona Brando, nieprawdopodobnie podbite przez aktora ze względu na konieczność ogolenia głowy (!). Akcja filmu rozgrywa się w 1969 r. W Sajgonie kapitan Benjamin L. Willard (Martin Sheen) otrzymuje rozkaz odnalezienia i „zlikwidowania” pułkownika Waltera E. Kurtza (Marlon Brando) zbuntowanego przeciwko dowództwu i oszalałego. Kurtz przebywa w głębokiej dżungli, gdzie założył obozowisko, w którym przewodzi górskiemu plemieniu walczącemu jednocześnie z Amerykanami i Wietnamczykami. Willard wyrusza łodzią patrolową w górę rzeki Mekong... Coppola bardzo dbał o realia, amerykańskie i wietnamskie, o rzetelne odtworzenie specyfiki i atmosfery toczącej się w Azji wojny. Jednocześnie z niezwykłą sugestywnością rozbudowywał jej obrazy. Film jest dziełem ewidentnie rozrachunkowym i pacyfistycznym, ukazującym niszczącą siłę zdarzeń frontowych, wewnętrzne spustoszenia i dramaty młodych ludzi w nie uwikłanych; lecz także jest przytłaczającym ekspresją teatrem wojny, jej spektaklem równocześnie porażającym i fascynującym. Wizja świata przedstawionego w Czasie Apkalipsy jest przekonywająca ale daleko odbiega od ścisłego realizmu. Ma charakter halucynacyjny, nastrój koszmaru z pół snu, pół jawy. Wiąże się to z obłędem tkwiącym w psychice głównych bohaterów, ale przede wszystkim podkreśla wszechobecny stan destrukcji; a film staje się wyobrażeniem katastrofy, czy nawet zmierzchu zachodniej cywilizacji. Coppola stara się dotrzeć do rzeczy nieprawdopodobnie trudnej – do istoty załamania się kultury i upadku człowieka. Sięga w tym względzie po inspiracje do Jądra ciemności Josepha Conrada. Dotyczy to zwłaszcza końcowych partii dzieła – motywu Kurtza, jego „królestwa” i ostatecznej transformacji Willarda. Cywilizacja zatacza tu koło;...