Społeczeństwo często jest definiowane jako zbiorowość ludzka w ramach pewnego państwa, np. społeczeństwo polskie. Według dzisiejszej socjologii społeczeństwo nie jest konkretną zbiorowością lecz swoistym rodzajem rzeczywistości, która manifestuje się w najrozmaitszy sposób w zbiorowościach. Aby można było mówić o społeczeństwie pomiędzy poszczególnymi jednostkami występować muszą jakieś powiązania, zależności, relacje łączące pojedynczych ludzi w pewną całość. Społeczeństwo obywatelskie występuje zarówno w znaczeniu neutralnym jaki i wartościującym. Zwane jest także jako społeczeństwo cywilne. Jest strefą aktywności lokującym się pomiędzy państwem a rynkiem, obejmująca rodzinę, szkoły, stowarzyszenia lokalne i instytucje pozagospodarcze. Idea tego społeczeństwa sięga starożytności, a za prekursora uważa się Arystotelesa, dla którego najważniejszym wyrazem istnienia społeczeństwa obywatelskiego było powstanie państwa, ponieważ człowiek jako istota społeczna nie może żyć poza nim, gdyż tylko w państwie urzeczywistni się jego natura społeczna. Występuje w aktywnych społeczeństwach demokratycznych. Społeczeństwo obywatelskie jest społeczeństwem, w którym funkcjonuje wiele niezależnych od biurokratycznych struktur państwa zrzeszeń, które powstają z inicjatywy obywateli, w celu samodzielnego rozwiązywania problemów społecznych. Według Hegla społeczeństwo obywatelskie stanowiło jeden z trzech elementów, które tworzyły system społeczny, zalicza się do nich wspólnotę narodową, państwo oraz społeczeństwo obywatelskie. Uważał że społeczeństwo społeczne nie jest w stanie obejść się bez państwa. Obie te części były ze sobą powiązane i nie mogły istnieć jako odrębna rzeczywistość zdolna do samodzielnego istnienia. Uznaje je za „… tę potężną siłę, która przyciąga na swoją stronę człowieka, żąda od niego, by pracował dla społeczeństwa, by wszystkim, czym jest, był temu społeczeństwu i wszystko co czynił, czynił za jego pośrednictwem”. Dla Hegla było strefą stosunków społecznych, która kształtuje się bez żadnego kierownictwa w rezultacie spontanicznego dążenia jednostek i grup do zaspokojenia własnych potrzeb. Dążenie do realizacji potrzeb jednej grupy nie mogło być wykonane bez kooperacji z inną, wynika to z natury rzeczy, ponieważ nikt nie jest w stanie zaspokoić swoich potrzeb bez pomocy innych. Społeczeństwo prócz sieci międzyludzkich jest również siecią instytucji, które stwarzają jednostką gwarancje bezpieczeństwa. Społeczeństwo obywatelskie jest przejawem poczucia odpowiedzialności jednostek za dobro wspólne danej zbiorowości wynikającej ze świadomości, iż jego...