ASERTYWNOŚĆ Asertywność to umiejętność pełnego wyrażania siebie w kontaktach z inną osobą lub osobami. Zachowanie asertywne oznacza bezpośrednie, uczciwe oraz stanowcze wyrażanie wobec innej osoby swoich uczuć, postaw, opinii lub pragnień, w sposób respektujący uczucia, postawy, opinie, prawa i pragnienia drugiej osoby. Asertywność oznacza korzystanie jednostki z przysługujących jej praw, przy jednoczesnym poszanowaniu praw tej jednostki, z którą wchodzi w kontakt interpersonalny. Zachowanie asertywne zakłada działanie zgodne z własnym interesem oraz stanowczą obronę siebie i swoich praw, bez nieuzasadnionego niepokoju - spokojnie, lecz stanowczo. Asertywność głęboko powiązana jest z poczuciem własnej godności i szacunkiem do samego siebie. Nie jest umiejętnością wrodzoną, lecz wyuczoną. Jest zmienna i zależy od sytuacji. H. Fensterheim: „Jeśeli masz wątpliwości, czy dane zachowanie jest asertywne, sprawdź, czy choć odrobinę zwiększa ono Twój szacunek do samego siebie. Jeżeli tak, jest to zachowanie asertywne.” 1. Mam prawo być sobą – to moje najważniejsze indywidualne prawo. Mogę dysponować swoim czasem, energią i dobrami materialnymi oraz układać sprawy osobiste według własnego uznania. 2. Mam prawo wyrażać siebie – swoje uczucia, opinie, postawy, potrzeby – nie naruszając praw innych osób. 3. Mam prawo określić w jaki sposób chcę, a w jaki nie chcę być traktowany przez otoczenie. 4. Mam swoje terytorium psychologiczne – wszystko to, co w podstawowy sposób należy do mnie i ode mnie zależy - myśli, czyny, potrzeby, postawy, prawa, tajemnice, sposób dysponowania rzeczami, będącymi moją własnością. Bardzo często pewne elementy, dzięki którym prowadzimy monolog wewnętrzny, blokują nasze zachowania asertywne i stają się one nieasertywne. Nieasertywność objawia się w rezygnacji z własnego dobra na rzecz unikania konfrontacji. Mówiąc prościej to unikanie sporów, zderzenia racji polegające na nieustającym podporządkowaniu, potakiwaniu, spełnianiu próśb. PRZYKŁAD: 1) Przywoływanie negatywnych zdań na własny temat. W sytuacji, którą interpretujmy jako trudną, bądź ryzykowną zaczynamy przywoływać te obrazy swojej osoby, które mówią o naszych słabościach, a nie mocnych stronach naszej osoby. Na przykład: Jestem beznadziejna; Jestem brzydki; Jestem gorsza od innych; Jestem do niczego; 2) Przywoływanie w myśli uznanych norm zachowania. Są to zdania typu: „muszę”, „powinienem”, „nie wolno mi”. Na przykład: Nie powinnam sprawić mu przykrości; Nie wypada mi upominać się nawet o moje pieniądze; Nie powinienem odmawiać, jej tak bardzo na tym zależy; 3) Stawianie sobie...