W wyniku licznych zmian i reform polityczno - ustrojowych zachodzących w Rzeczpospolitej w przeciągu XVI i XVII wieku wykształcił się nowy ustrój polityczny i gospodarczy . Wraz z kolejnymi wojnami i zawieranymi po nich porozumieniami zmianom ulegały granice. Stopniowo dominującą rolę w systemie państwowym osiągnęła szlachta. Dzieliła się ona na średnią szlachtę którą nazywano w dawnej Polsce posiadaczy od jednej do kilku wsi. Była to liczna i aktywna politycznie grupa .Ze średniej szlachty rekrutowali się urzędnicy ziemscy, posłowie na sejm i deputaci do trybunałów. Oraz na magnaterię która sprawowała najwyższe urzędy w państwie. W XVI wieku dużą rolę odgrywała średnia szlachta na co nie godziła się magnateria która stopniowo ograniczała jej wpływy.Rok 1454 to symboliczny początek demokracji szlacheckiej, czyli data wydania przywileju cerekwicko - nieszawskiego. Poprzedni władcy wydawali przywileje, które stopniowo ograniczały władzę króla poszerzając kompetencje szlachty i magnaterii, zasiadających odpowiednio w sejmie i senacie. W ustroju demokracji szlacheckiej typowy był podział kompetencji między króla, senat i sejm. Szlachta zadbała by w kolejnych przywilejach poszerzyć zakres własnych kompetencji kosztem władzy monarchy i tak stopniowo królowi odebrano prawo do samodzielnej decyzji w sprawie zbierania podatków czy zwoływania pospolitego ruszenia, co do których szlachta prezentowała najczęściej zdecydowanie niechętny stosunek. W XVI stuleciu szlachta stała się dominującą siłą w państwie: do niej należało inicjowanie ewentualnych reform, podejmowanie najważniejszych decyzji takich, jak zwoływanie pospolitego ruszenia czy zbieranie podatków. Sejmiki zostały wkrótce zredukowane jedynie do niewiele znaczącego elementu w procesie ustawodawczym. Szlachta stopniowo coraz bardziej rosła w siłę, nie czuła się zależna od nikogo, odnosiła się z ogromną rezerwą wobec postulatów przedstawianych przez króla czy urzędników, nie myślała o uległości i posłuszeństwie. Przez cały wiek XVI trwała walka o wpływy miedzy magnaterią i średnią szlachtą. Pierwsza przewagę zdobyła magnateria gdy Aleksander Jagiellończyk w Mielniku dnia 25 października 1501 roku, ogłosił przywilej ograniczający znacznie władzę królewską na rzecz senatu i praktycznie wprowadzający w Polsce republikę oligarchiczno-arystokratyczną z odwoływalnym królem stojącym na czele senatu. Jednak już w 1505 roku została uchwalona konstytucji sejmowej potocznie zwana Nihil novi unieważniała ona przywilej mielnicki i w znaczny sposób wzmacniała pozycję izby poselskiej czyli średniej szlachty. W czasach I...