Literatura polska zawiera wiele wspaniałych utworów literackich, które zostały stworzone przez wielu wybitnych pisarzy i poetów. Utwory te są wielkim skarbem kulturowym Polski i stanowią nieodzowną część naszej tradycji. Utwory literackie są bowiem wielkim skarbem, zawierają opisy historii, od tej najdawniejszej, skończywszy na współczesności. Jednak książki to również bogate opisy przyrody, uczuć, ideałów i wzorców osobowych. Literatura polska od renesansu po współczesność porusza wiele tematów, jednym z nich jest polska wieś. Postaram się ukazać, w jaki sposób pisarze i poeci polscy opisywali wieś w tym właśnie okresie. Tematykę wsi poruszało wielu pisarzy i poetów. Znajduje ona swoje odbicie w wielu epokach literackich, które odmiennie przedstawiały obraz wsi polskiej. W epoce renesansu Mikołaj Rej zapoczątkował motyw literackiego dworku w literaturze, stworzył mit polskiej arkadii ziemiańskiej. W utworze pod tytułem „Żywot człowieka poczciwego” propaguje wzór poczciwego ziemianina, który umiejętnie korzysta z dóbr wsi. Utwór wydaje się być podzielony na pory roku i zgodnie z nimi toczy się życie mieszkańców wsi. Prace w gospodarstwie takie jak oranie, sianie, przycinanie gałęzi wykonywane są wtedy, gdy przyjdzie na to pora. Rej przedstawia szlachcica jako osobę pracowitą i dumną ze swojej pracy. Innym autorem, piszącym o wsi jako o miejscu pełnym harmonii i sielankowości, jest Jan Kochanowski. W swoim utworze pod tytułem „Pieśń świętojańska o sobótce” opisuje piękno przyrody i wiejskiego krajobrazu oraz pracowitość gospodarza. Kochanowski zwraca również uwagę na należyty odpoczynek po skończonej pracy. Obraz wsi jest podobnie jak u Reja wyidealizowany. Renesans to nie jedyna epoka, w której idealizowano wieś. W romantyzmie Adam Mickiewicz w swej epopei przedstawia urokliwy obraz wsi. „Pan Tadeusz” to utwór zawierający mnóstwo pięknych opisów przyrody, pięknych lasów, wiejskiego ogrodu, cudownych wschodów i zachodów słońca. Mickiewicz ukazuje sielankową codzienność mieszkańców dworku. Ogród pełen jest różnorodnych ziół domowego ptactwa, lasy bogate są w dziką zwierzynę i grzyby. Pozytywiści również pisali o idealnej wsi. Eliza Orzeszkowa w swym utworze pod tytułem „Nad Niemnem” zawarła ogromną ilość opisów przyrody, które są nieodłączną częścią tematyki wiejskiej. W małej wsi położonej nad Niemnem, o której pisze autorka na polach pełno jest chłopów pracowicie zbierających polny swojej pracy. Gospodynie dumnie krzątają się w ziemiańskich domach. Jednak nie wszyscy autorzy pisali o wsi jako o miejscu przepełnionym harmonia i spokojem. Henryk...