Węgiel kamienny wzbogaca się tzw. metodami grawitacyjnymi. Metody te wykorzystują różnice w gęstości i prędkości opadania ziaren wzbogacanego materiału w ośrodku ciekłym. Stąd konieczność powiązania procesów wzbogacania grawitacyjnego z operacjami odpowiedniego przygotowania nadawy i odwadniania produktów wzbogacania. Z uwagi na różnorodność uziarnienia wzbogacanego materiału jak i maszyn oraz urządzeń wykorzystywanych w procesie wzbogacania, możemy wyróżnić trzy zasadnicze grupy: wzbogacanie klas grubych i średnich o uziarnieniu powyżej 20(10) mm wzbogacanie klas drobnych o uziarnieniu 20(10) – 2(0,5) mm wzbogacanie klas bardzo drobnych o uziarnieniu poniżej 2(0,5) mm Wzbogacanie klas grubych i średnich Ten typ wzbogacania prowadzi się głównie w separatorach z cieczą zawiesinową typu DISA, DREWBOY, TESKA lub WEMKO oraz w osadzarkach. Separatory charakteryzują się większą niż osadzarki sprawnością. W polskich zakładach przeróbczych stosowane są głównie separatory typu DISA o wydajności do 400 Mg/h. Nadawę do wzbogacania przygotowuje się na przesiewaczach typu PZ o wydajności do 700 Mg/h. Wzbogacanie klas drobnych Wzbogacanie klas o uziarnieniu poniżej 20 mm odbywa się zazwyczaj w hydrocyklonach z cieczą zawiesinową lub w osadzarkach typu ALLMINERAL, BATAC czy KOMAG. W polskich zakładach przeróbki węgla stosuje się osadzarki KOMAG o wydajnościach do 500 lub 800 Mg/h oraz osadzarki ALLMINERAL. Choć osadzarki charakteryzują się mniejszą sprawnością niż hydrocyklony, są częściej używane w zakładach przeróbczych. Jest to związane z kosztami inwestycyjnymi...