Wzbogacalniki strumieniowe zwojowe służą do wzbogacania drobno uziarnionych kopalin surowych. Separator zwojowy stanowi żelazne koryto o kołowym, parabolicznym lub bardziej złożonym kształcie przekroju poprzecznego, zwinięte śrubowo wokół pionowej osi. Obecnie stosowanych jest wiele profili koryta roboczego wzbogacalnika. Zasada działania separatorów zwojowych Wzbogacanie kopalin w separatorach zwojowych odbywa się w strumieniu płynącym po wewnętrznej stronie rynny zwiniętej spiralnie dookoła pionowej osi wzbogacalnika. Pod wpływem działania sił: odśrodkowej Q, ciężkości P, tarcia T oraz dynamicznych sił strumienia F na ziarna znajdujące się w strumieniu nadawy następuje szybkie rozdzielenie minerałów według ich gęstości. Ziarna ciężkie poruszają się z małą prędkością i osadzając się w strefie przydennej, przesuwają się w kierunku wewnętrznej krawędzi rynny. Lekkie ziarna poruszają się z większą prędkością i unoszone w górnej części strumienia ulegają przesunięciu ku zewnętrznej krawędzi koryta. Frakcje ciężkie odprowadza się przez otwory umieszczone w każdym zwoju. Materiał odprowadzony z 2 do 3 zwojów traktuje się jako jeden z produktów końcowych wzbogacania, produkty wydzielone z pozostałych zwojów uważane są za produkty pośrednie i kierowane do powtórnego wzbogacania. Frakcje lekkie wypływają u dołu ostatniego zwoju wzbogacalnika. Dla dokładniejszego rozdziału materiału podaje się na separator wodę dodatkową. Separatory zwojowe służą do wzbogacania zarówno na sucho jak i na mokro. Rozpatrzmy zatem w pierwszej kolejności zagadnienia ruchu ziarna po powierzchni wzbogacalnika pracującego bez dodatkowego ośrodka wzbogacającego. Rozpatrując ruch ziarna w płaszczyźnie prostopadłej do kierunku jego przemieszczania znajdziemy punkt równowagi w momencie gdy wartości siły ciężkości Pt i siły bezwładności Qt będą sobie równe. Mamy więc: Qt=Pt Wiadomo zatem, iż aby ziarno uzyskało stałą odległość od osi wzbogacalnika musi poruszać się ze stałą prędkością. Przy stałym ruchu ziarna po powierzchni śrubowej współczynnik tarcia będzie równy tangensowi kąta nachylenia trajektorii ruchu. Wywnioskować można więc, że ziarna charakteryzujące się różnymi współczynnikami tarcia powinny poruszać się po różnych trajektoriach, nachylonych do poziomu pod odpowiednimi kątami. Takiemu założeniu odpowiadają linie śrubowe, różniące się odległością R od pionowej osi wzbogacalnika. To zaś umożliwia rozdział ziaren materiału surowego przy ich ruchu po powierzchni śrubowej. Godny rozpatrzenia wydaje się dodatkowo fakt, iż ruch ziarna po trajektorii nachylonej do poziomu pod kątem ,...