Dojrzałość szkolna W okresie późnego dzieciństwa szkoła staje się dla dziecka środowiskiem, w którym nabywa ono wiele nowych umiejętności. Aby sprostać oczekiwaniom szkolnym, dziecko musi osiągnąć odpowiedni poziom dojrzałości szkolnej. Dojrzałość szkolna według Wincentego Okonia to osiągnięcie przez dziecko takiego stopnia rozwoju umysłowego, emocjonalnego, społecznego i fizycznego, jaki umożliwia mu udział w życiu szkolnym i opanowanie treści programowych klasy pierwszej. Dojrzałość szkolna (gotowość szkolna), zależy od warunków bytowych dziecka, wykształcenia rodziców, wychowania przedszkolnego, zdolności dziecka oraz jego zdrowia. Badania nad dojrzałością szkolną mają na celu ustalenie czynników ją warunkujących, opracowanie narzędzi do masowych badań dojrzałości szkolnej oraz metod i środków psychopedagogicznych, umożliwiających ogółowi dzieci, osiągnięcie jeszcze przed pójściem do szkoły takiego poziomu dojrzałości szkolnej, jaki jest niezbędny do zapewnienia im pełnego powodzenia szkolnego. Dojrzałość szkolna polega zatem na osiągnięciu przez dziecko pewnego momentu równowagi pomiędzy własnymi możliwościami rozwojowymi a wymaganiami szkoły. W ujęciu dynamicznym natomiast dojrzałość szkolna oznacza długotrwały proces psychofizycznych przemian, który prowadzi do przystosowania dziecka do szkolnego systemu nauczania. Możliwość sprostania zadaniom szkoły wymaga takiej dojrzałości, która zapewnia nie tylko odpowiedni dla wieku rozwój intelektualny czy emocjonalno-społeczny, ale też dostateczną koordynację ruchową, wzrost uwagi dowolnej, zwiększenie zdolności koncentrowania się na przedmiocie zainteresowania. Niezbędny jest zatem określony rozwój centralnego układu nerwowego. Elementy dojrzałości szkolnej: - dojrzałość fizyczna, - dojrzałość umysłowa, - dojrzałość społeczna, - dojrzałość emocjonalna, - dojrzałość wolicjonalna. Dziecko dojrzałe fizycznie jest dostatecznie rozwinięte fizycznie i ruchowo, zwłaszcza w zakresie precyzyjnych ruchów rąk i palców, jest odporne na choroby i zmęczenie. Dojrzałość umysłowa przejawia się głównie w tym, że dziecko posiada dobrą orientację w otoczeniu oraz określony zasób wiedzy ogólnej o świecie, potrafi ujmować związki przyczynowo-skutkowe. Ma na tyle rozwinięte zdolności komunikacyjne oraz zasób słownictwa biernego i czynnego, że może porozumiewać się w sposób zrozumiały dla rozmówcy. Dziecko przejawia zainteresowanie nauką, zwłaszcza czytaniem, pisaniem, liczeniem oraz jest zaciekawione zjawiskami zachodzącymi w najbliższym otoczeniu. Potrafi skupić uwagę przez dłuższy czas...