Na podstawie interpretacji fragmentu księgi I „Pana Tadeusza” oraz znajomości całego utworu przedstaw obraz ojczyzny widzianej oczami Mickiewicza. Zwróć uwagę na perspektywę, z jakiej poeta spogląda na swój kraj. Wykorzystaj informacje zawarte w „Epilogu”. „Pan Tadeusz” został napisany przez Adama Mickiewicza (zwanego wieszczem narodowym) w latach 1832- 1834, wówczas, gdy autor przebywał na emigracji we Francji. Do napisania epopei skłoniła go sytuacja historyczna i przede wszystkim tęsknota za ukochanym krajem- Litwą. Autor przedstawia sytuację Polaków przebywających na emigracji w bardzo przykry sposób. Po powstaniu styczniowym większość ludzi musiała udać się na emigrację, gdzie również nie było im łatwo. Polacy uciekali na zachód, gdyż bali się represji Rosjan i zemsty cara. Na emigracji Polacy zaczynali życie od nowa, starali się polepszyć swoje warunki. Wielu wspaniałych osobistości, będąc wypędzonych z kraju stworzyło największe dzieła (m.in. Chopin, Słowacki). Twórczość tych artystów jak i Adama Mickiewicza wyrażała głównie tęsknotę za rodzinnym krajem i ukochaną ojczyzną. Twórca epopei wraca myślami do ojczyzny, gdyż tam spędził najlepsze lata swojego dzieciństwa i pragnie do nich wracać bez końca. Litwa dla Mickiewicza jest „święta i czysta jak pierwsze kochanie”. Autor wyraża się o swoim pięknym kraju z szacunkiem i ogromnym przywiązaniem. W księdze I „Pana Tadeusza” Mickiewicz wyraża swą wielka tęsknotę za krajem i koncentruje się głównie na swojej „utęsknionej krainie”. Odnosi się bezpośrednio do ojczyzny, a dopiero w drugiej kolejności do Matki Boskiej (pojawia się inwokacja na wzór antyczny). Autor opisuje Litwę jako barwną, piękną i pełną życia („Do tych pagórków leśnych, do tych łąk zielonych, Szeroko nad błękitnym Niemnem rozciągnionych”[…]). Poprzez te opisy wyraża, jak głęboko w pamięci utkwiła mu ojczyzna, za którą tak tęskni. Twórca „Pana Tadeusza” zwraca się również do Maryi. Wyraża nadzieję, że kiedyś Matka Boska jakimś cudem pozwoli mu wrócić do ojczyzny. Poeta ukazuje swoje prawdziwe uczucia w inwokacji. Jego emocje są prawdziwe i szczere. Mickiewicz wyraża tęsknotę i żal, że już nigdy nie powróci na Litwę, jest wzruszony, a w jego duszy panuje nieustająca nostalgia i smutek. Autor w inwokacji ukazuje nie tylko swoją tęsknotę za krajem i miłość do niego, ale także opisuje dworek w Soplicowie, który jest równie barwnie przedstawiony jak „kraj utęskniony”. Dworek należy do szlachty, jest dosyć bogaty a w jego salonach wiszą portrety historyczne (Kościuszko, Korsak) , co świadczy o patriotyzmie, kulturze i obyczajach...