Miłość – uczucie najgłębsze i najbardziej niezwykłe. Najtrudniejsze i jednocześnie najpiękniejsze. Za każdym razem inne, niepowtarzalne i potężne. Miłować można Boga, ojczyznę, przyjaciół. Istnieje również miłość małżeńska, rodzicielska, miłość do rodzeństwa, świata, piękna i życia. Wreszcie pełna namiętności miłość kobiety do mężczyzny i mężczyzny do kobiety. Bywa wierna i niespełniona, duchowa i fizyczna, zmysłowa, ślepa i platoniczna. Potrafi dawać radość i szczęście ale również odebrać godność i rozsądek, prowadzić ku wielkiemu szaleństwu. O tym jak wielobarwne i skomplikowane jest to uczucie, traktowali pisarze od najdawniejszych czasów. Potrafi organizować nie tylko życie ale i osobowość bohatera. Już w Starym Testamencie miłość jawi się jako uczucie ponadczasowe, które nadaje sens ludzkiej egzystencji. Pieśń nad Pieśniami Salomona, to wielki poemat o miłości idealnej. Głównymi jej bohaterami są chłopak i dziewczyna (Oblubieniec i Oblubienica), którzy intonują pieśni, w których zapewniają siebie o wiecznej, nie ustającej miłości. Stanowią oni dla siebie największe dobro. Kochankowie w niezwykły sposób opisują urodę swojego partnera i rozkosze odczuwane w jego objęciach: „Przyrównam Ciebie moja przyjaciółko, do klaczy w wozach faraona. Przepiękne są twoje lica wśród klejnotów, a twoja szyja wśród korali” (PnP 1, 9-11) Doskonałe i uświęcone relacje kobiety i mężczyzny łączą się z wzajemnym upodobaniem duchowym, któremu towarzyszy erotyczna fascynacja. W utworze widzimy akcent położony na wieczność, partnerstwo i wyłączność w związku. Kochankowie są partnerami „Mój miły jest mój, a ja jestem jego”. (PnP 2, 16) Są również sobie wierni o czym świadczy porównanie Oblubienicy do zamkniętego ogrodu, będącego miejscem do którego ma się wyłączne prawo. Dla Oblubieńca nie liczą się inne kobiety, nawet cały królewski harem. Jego partnerka jest dla niego wszystkim, bez niej nie mógłby żyć. Miłość oblubieńcza pomiędzy dwójką bohaterów poematu jest uczuciem silnym, niezłomnym i nie pozwalającym się podważyć czy zniszczyć. Jest to najgłębsza więź jaka może łączyć ludzi: „ (...) jak śmierć potężna jest miłość, otchłanna jak piekło tęsknota, żar jej to żar ognia, uderzenie boskiego gromu. Wody wielkie nie zdołają ugasić miłości, nie zatopią jej rzeki.” (PnP, 8, 6-7) Kopalnię jednostek głęboko przeżywających miłość stanowią lektury doby romantyzmu. Twórcy tej epoki o uczuciu tym pisali niezwykle często i podnieśli go do niebotycznej rangi. Według romantyków uczucie miłości staje się wyznacznikiem człowieczeństwa, jego brak powoduje cierpienie i karę również w...