Adam Mickiewicz spisał "Pana Tadeusza" przebywając na emigracji w Paryżu. Poemat powstała "ku pokrzepieniu serc", obrazuje powiem ojczyznę jako „krainę wiecznej szczęśliwości”, Arkadię, Utopię. Obraz ten prezentuje w „Epilogu”, staje się on wsparciem i daje otuchy nie tylko Polakom na emigracji, ale i samemu autorowi. Epilog "Pana Tadeusza" nie jest epilogiem dokładnie wynikającym ze swej definicji, nie objaśnia dalszego ciągu wątków i historii poszczególnych postaci, ale stanowi liryczną spowiedź poety, wyjaśniającego genezę utworu i przedstawiając siebie na tle środowiska. Polska w nim przedstawiona to kraj, który "(...) zawsze zostanie święty i czysty jak pierwsze kochanie", jest to miejsce idealne w opisie Mickiewicza, pełne przestrzeni, którą rysuje niebo i przyroda. Poeta czując się nie najlepiej na obczyźnie, idealizuje swą ojczyznę. Robi to nie tylko w epilogu, ale też w całym utworze. Adam Mickiewicz w „Epilogu” epopei „Pan Tadeusz” zawarł treści dotyczące własnego życia. Epilog staje się pewnego rodzaju komentarzem między Mickiewiczowską młodością, a istniałymi wówczas historyczno-politycznymi wydarzeniami. Szczególne znaczenie ma dzieciństwo Adama Mickiewicza. Przywoływane przez niego wspomnienia zostały odniesione do czasów, na które przypadł jego "wiek męski", a czas dzieciństwa jest wytchnieniem, krainą „W której jest trochę szczęścia dla Polaka (...)”. Autor jest patriotą przez to żal ściska jego serce i tęsknota za opuszczoną w młodości Ojczyzną Mickiewicz bardzo żałował, że nie uczestniczył w powstaniu, w epilogu wypomina to sobie, jak i innym emigrantom: "Biada nam, zbiegi, żeśmy w czas morowy Lękliwie nieśli za granicę głowy! (...)".Mickiewicz wyjaśnia ten fragment tym, że chciał „Pominąć strefy ulewy i grzmotu i szukać tylko cienia i pogody.” Gdzie ‘strefa ulewy i grzmotu’ to szara teraźniejszość, a ‘cień i pogoda’ to przeszłość, te lata dziecinne, za którymi to Adam Mickiewicz tak tęsknił. Żal ten spowodował właśnie, że wraca on do lat dziecinnych, bo tylko we wspomnieniach odnajduje Polskę wolną, radosną. Soplicowo to miejsce, które tworzy epos "małej ojczyzny", jest symbolem ładu i oazą polskości. Idealizacja obrazu ojczyzny w ,,Panu Tadeuszu'' odbywa się więc na wielu płaszczyznach. Czasy młodości pisarza są określane jako łąka z kwiatami miłymi i pięknymi lub jako kraj święty i czysty, gdzie własne było każde drzewo, kamień i znane było każde miejsce. Epilog uświadamia nam zamiar pisarza, którym jest ucieczka od nieprzyjaznej teraźniejszości do kraju jego wspomnień. W Epilogu można także zauważyć komentarz, a raczej...