Święty Augustyn z Hippony, przez jednych nazywany filozofem, przez innych klasyfikowany jest jako teolog. Wszyscy jednak zgodnie twierdzą że jego założenia i tezy filozoficzne czynią go ojcem Kościoła. Faktem jest jednak że nawrócił się na chrześcijaństwo i intensywnie zaczął zastanawiać się nad istotą Boga, zależnością człowieka od Boskiej osoby, przeznaczeniem, wolną wolą, a także zaczął współtworzyć owe teorie i intensywnie w tym celu badał Pismo Święte. Ponieważ każde z owych zagadnień, które badał Święty Augustyn jest bardzo złożone należało by omówić je oddzielnie. Dlatego też praca ta omawia jeden temat, czy też założenie filozoficzne. Święty Augustyn wyciągnął ważne wnioski z otaczającej go rzeczywistości, że w świecie doczesnym człowiek posiadający grzech pierworodny nigdy nie będzie doskonały. Zdecydowanie więc odrzucił utożsamienie chrześcijanina z obywatelem nawracającego się wówczas Cesarstwa Rzymskiego. Twierdził bowiem,że wierzący w Chrystusa tworzą społeczność, która skupia ludzi różnych narodów i pochodzących z różnych państw*, a do tego w samym Rzymie wierni chrześcijanie nigdy nie pozbędą się obecności ludzi złych i grzesznych. Tą właśnie drogą rozumowania doszedł Augustyn do koncepcji dwóch państw, którą przedstawił w najsłynniejszym dziele swojego autorstwa, pod tytułem „O Państwie Bożym”( z łaciny De civitate Dei). W owym dziele podkreślając że ludzie nie są odpowiedzialni za tworzenie państw, lecz odpowiedzialny za to jest sam Bóg według porządku czasów, którym włada, przeciwstawia Święty Augustyn sobie dwa „państwa”- dwa porządki czy też dwie społeczności. Pierwsze z nich to „państwo Boże”(civitas Dei), drugie zaś to „państwo ziemskie”(civitas terrena). Cytując Świętego Augustyna : „Jedną z nich możemy nazwać państwem ludzi żyjących podług ciała, drugie – państwem ludzi chcących żyć podług ducha”. Obie te społeczności składają się z ludzi różnych narodów, o odmiennych obyczajach i różnych językach. Najistotniejszą różnicą między nimi jest jednak sposób życia. Jedni bowiem żyją jak przystało na chrześcijan, a drudzy jak poganie. „Państwo Boże”posiada obywateli posłusznych nauce Chrystusa, których Augustyn wyobrażał sobie jako pielgrzymów, którzy przebywają dystans doczesnego życia, otoczeni morzem „państwa ziemskiego”, czyli ludźmi żyjącymi w grzechu. Mimo tego otoczenia nadal cechuje ich moralne postępowanie, pobożność, prawdomówność, dobroć, uczciwość i miłość. Zaliczył tu Augustyn wszystkich nawróconych, potrafiących odrzucić egoizm i kierujących się miłością do Boga. Cechy te powodują że członkowie państwa Bożego obdarzeni...