W twórczości literackiej możemy odnaleźć bardzo dużo utworów, których tematyka opisuje historie miłosne. Motyw ten występuje w literaturze od samych jej początków. Zanim zacznę omawiać temat mojej prezentacji, chciałbym zadać pytanie: Czym jest miłość? Nikt do końca o tym wiem, dla każdego z nas znaczy coś innego. Pewne jest, że miłość to uczucie najpiękniejsze… daje radość i szczęście, ale potrafi także zadać ból, a nawet zabić. Nie potrafimy żyć, nie kochając. To uczucie towarzyszy nam od początku naszego istnienia. Na tysiącach stron twórcy opisują miłość dwojga ludzi – kobiety i mężczyzny. Jak różne są jej oblicza. Mamy miłość spełnioną i niespełnioną, szczęśliwą i tragiczną, duchową i fizyczną, a także miłość potrafiącą przezwyciężyć nawet śmierć. W swojej pracy przedstawię historie miłosne, które nie tylko są szczęśliwe i ich miłość jest spełniona, ale także historie nieszczęśliwe, tragiczne, których uczucie staje się destrukcyjne. Pierwszym utworem jaki chciałbym omówić jest epos rycerski „Dzieje Tristana i Izoldy”, który powstał we wczesnym średniowieczu i jest cyklem legend celtyckich. W 1900 r. opowieść o słynnych kochankach spisał Józef Bédier. Wersja ta cieszy się dziś największą popularnością. „Dzieje Tristana i Izoldy” to utwór o nieszczęśliwej miłości dwojga młodych ludzi. Uczucie jakie połączyło ich przez przypadek staje się przyczyną ogromnych cierpień i doprowadza do tragicznego końca. Izolda i Tristan byli sobie przeznaczeni, jednak nie mogli być razem, ponieważ Izolda została poślubiona przez króla Marka. Tristan natomiast był jego poddanym. Wypity przez pomyłkę magiczny napój miłosny łączy serca Tristana i Izoldy na zawsze. Kochankowie nie potrafią zapanować nad swoją miłością. Dla Tristana, uczucie jakim darzy Izoldę, jest silniejsze od wierności królowi i kodeksowi rycerskiemu. Izolda zaś w imię miłości oszukuje męża i potajemnie spotyka się z Tristanem. Kochankowie chcą być ze sobą, chociaż przez kilka chwil, mimo zakazów, wbrew prawu i Bogu. Miłość staje się silniejsza od ich rozumu oraz mocniejsza od ich dwojga. Każdy kolejny krok głównych bohaterów zbliża ich do tragicznego, nieuchronnego końca: Tristan zostaje wygnany z kraju i umiera z ran i tęsknoty za ukochaną. Izoldzie zaś pęka serce z rozpaczy po śmierci Tristana. Ich miłość była tak silna, że trwa dalej po ich śmierci. Kochankowie zostają pochowani obok siebie i z grobu Tristana wyrasta krzak głogu, który następnie wrasta w grób Izoldy. Głóg symbolizuje wieczną, silniejszą od śmierci miłość. Nawiązaniem do tego utworu jest napisany w epoce renesansu jeden z...