To Mieszka I uważa się za pierwszego władcę Polski. W 966 roku przyjął on chrzest z rąk Czech, poślubiając wcześniej córkę ich króla – Dobrawę. Dzięki temu zwiększył się jego autorytet wśród poddanych. Polska uzyskała też możliwość pomocy od innych państw chrześcijańskich w razie napadu plemion pogańskich, a także była mniej uzależniona od Niemiec. Od tego momentu kraj mógł również korzystać z dorobku kultury Zachodniej – do Polski napłynęli wykształceni duchowni, którzy uczyli ludzi nowych form pracy, pisma. Oprócz tego Mieszko I okazał się być mądrym i silnym wodzem dla dopiero kształtującego się państwa. Rozbudowywał grody obronne, prowadził sprawną politykę zagraniczną, a także ciągle zwiększał granice kraju. Przez wzgląd na przyjęte chrześcijaństwo, za jego panowania powstało wiele kościołów. Po Mieszku nadszedł czas rządów jego syna, Bolesława Chrobrego. W 1000 roku, w pielgrzymce do grobu św. Wojciecha przybył do Polski cesarz Niemiec Otton III. W tym samym roku odbył się w Gnieźnie zjazd gnieźnieński, podczas którego utworzono niezależną polską organizację kościelną z metropolią w Gnieźnie i biskupstwami w Krakowie, Kołobrzegu i Wrocławiu. Ponadto odbyła się wtedy nieoficjalna koronacja Bolesława, przez nałożenie na jego skronie diademu cesarskiego. Oprócz tego Chrobry został również uznany przyjacielem Cesarstwa Rzymskiego i bratem cesarskim, co stanowiło najwyższą możliwą godność w ówczesnym ceremoniale. Ponadto Polska uniezależniła się od Niemiec – została zwolniona z płacenia trybutu. Niestety dobre relacje z zachodnim sąsiadem legły w gruzach po niespodziewanej śmierci Ottona III. Bolesław zajął wtedy ważny rejon przedpola Odry: Miśnię, Milsko i Łużyce. Oprócz tego objął również panowanie w Czechach. Natomiast na Rusi zajął Grody Czerwińskie. Ważnym wydarzeniem podczas panowania Chrobrego była jego koronacja w 1025 roku. Dzięki temu Polska stała się monarchią. Za panowania syna Bolesława – Mieszka II – w państwie polskim nastąpił kryzys. Było to spowodowane m.in. najazdami sąsiadów, ale też i kwestią panującego władcy. Kraj został podzielony, ale ostatecznie Mieszko zjednoczył ziemie. Był królem. Za jego czasów od Polski odpadły nabytki terytorialne Bolesława Chrobrego: Milsko, Łużyce, Grody Czerwieńskie, Morawy i Słowacja. Kolejny władca – Kazimierz Odnowiciel – musiał borykać się z rozgrabieniem państwa i buntami ludności. Jednak dzięki staraniom i przemyślanym sojuszom udało mu się odbudować zniszczenia np. odnowił biskupstwo krakowskie, i zjednoczyć lub odzyskać utracone tereny – Mazowsze, Śląsk, Pomorze i Wielkopolskę. Właśnie...