XIX wiek Rewolucja przemysłowa, która nastąpiła w XVIII wieku zmienia wygląd świata bardziej niż jakakolwiek rewolucja społeczna. Architektura XIX wieku wprowadza nowe możliwości budowlane, a nowe możliwości prowadzą do innowacji w budynkach przemysłowych, domach prywatnych oraz życiu osobistym. Żelazo – nowy materiał budowlany Włoski architekt Leon Battista Alberti zalecał korzystać z materiałów w stanie naturalnym, dlatego żelazo było stosowane jedynie jako wzmocnienie. Przykładem mogą być żeliwne pierścienie, użyte przez Michała Anioła do związania kopuły bazyliki św. Piotra. Jednak z chwilą uprzemysłowienia produkcji żelaza, przeobraziło się ono w nowe, naturalne tworzywo. Żelazo staje się fascynującym materiałem, które było stosowane praktycznie wszędzie, a nie odkryte możliwości pobudzały wyobraźnię architektów. Głównymi powodami stosowania żeliwa w dziewiętnastym wieku były jego ognioodporne właściwości, taniość, prosta produkcja czy wytrzymałość na różne obciążenie, jednak jednym z najważniejszych argumentów nadużywania żelaza była jego plastyczność – bez trudu można nadać mu jakikolwiek kształt. Pojawiają się pierwsze mosty wiszące na Niagarze (1851-1855) oraz w Brooklynie, twórcą tej koncepcji jest Marc Seguin. Jako pierwszy wykorzystał liny stalowe w budowie mostu we Francji, dzięki czemu uzyskuje konstrukcję niezwykle elegancką i lekką. Najbardziej charakterystyczną cechą architektury dziewiętnastego wieku było zainteresowanie historią, która wpływała na wygląd wszystkich ważniejszych budowli. Nastąpiło „odrodzenie” stylistyki minionych epok. Do roku 1870 trwa historyzm romantyczny, którego głównym założeniem było korzystanie z stylów neogotyckich i arkadowych. Twórczość nie była dokładnym odwzorowaniem i naśladowaniem epok. W latach 1870-1890 wprowadzono ścisły historyzm, którego preferowanym stylem był neorenesans. Wszystkie budowle miały określony schemat, stworzono specjalne kanony używanych neostylów oraz korzystano z wzorników. Łączono jedynie elementy dozwolone w danym stylu, zaprzestano swobodnej interpretacji. Ostatnia faza historyzmu – od roku 1890 wprowadza neobarok. Znów jest widoczna swobodna interpretacja. Neogotyk - najbardziej odpowiedni styl do wznoszenia budynków użyteczności publicznej, kościołów oraz budowli wzorowanych na gotyk angielski. Pierwsza rezydencja neogotycka „Strawberry Hill” została zbudowana dla pisarza Horacego Walpole’a. Pod koniec XIX wieku stosowany przy dekoracji kamienic mieszkalnych. Styl arkadowy (okrągło-łukowy) - nawiązujący do architektury romańskiej, wczesnochrześcijańskiej, bizantyjskiej oraz...